Длором ниҳон гашта зи ғавғо

دلارام نهان گشته ز غوغا

Ҳамаи рафтанд ва хилват шуд буруни о

همه رفتند و خلوت شد برون آ

Баровари бандаро аз ғарқаи хӯн

برآور بنده را از غرقه خون

Фараҳи даҳ рӯй зардамро зи сафро

فرح ده روی زردم را ز صفرا

Канори хеш дарё кардам аз ашк

کنار خویش دریا کردم از اشک

Тамошо чун ниёеи сӯии дарё

تماشا چون نیایی سوی دریا

Чу ту дар оина дидӣ рухи худ

چو تو در آینه دیدی رخ خود

Аз он хуштар куҷо бошад тамошо

از آن خوشتر کجا باشد تماشا

Ғалат кардам дар ойӣна наганҷӣ

غلط کردم در آیینه نگنجی

з нурат мешавад лои кули ашёъ

ز نورت می‌شود لا کل اشیاء

Раҳед он оина аз ранҷи сайқал

رهید آن آینه از رنج صیقل

з рӯят мешавад поку мусаффо

ز رویت می‌شود پاک و مصفا

Ту пинҳонӣ чу ақлу ҷумла аз тест

تو پنهانی چو عقل و جمله از تست

Харобиҳо иморатҳо ба ҳар ҷо

خرابی‌ها عمارت‌ها به هر جا

Ҳар онки паҳлавии ту хона гирад

هر آنک پهلوی تو خانه گیرد

Ба пешаш паст шуд боми сурайё

به پیشش پست شد بام ثریا

Чаҳ бошад ҳоли тан каз ҷон ҷудо шуд

چه باشد حال تن کز جان جدا شد

Чаҳ узри орад касе каз тести узро

چه عذر آرد کسی کز تست عذرا

Чаҳ ёрӣ ёбад аз ёрони ҳамдил

چه یاری یابد از یاران همدل

Касе каз ҷони ширини гашт танҳо

کسی کز جان شیرین گشت تنها

Ба аз субҳии ту халқонро ба ҳар рӯз

به از صبحی تو خلقان را به هر روز

Ба аз хобии заъифонро ба шаб ҳо

به از خوابی ضعیفان را به شب‌ها

Туро дар ҷон бидидам бозрстм

تو را در جان بدیدم بازرستم

Чу гумроҳон нагӯям зеру боло

چو گمراهان نگویم زیر و بالا

Чу дар олам задӣ ту оташи ишқ

چو در عالم زدی تو آتش عشق

Ҷаҳон гаштаст ҳамчун деги ҳалво

جهان گشتست همچون دیگ حلوا

Ҳамаи ҳасан аз ту бояд моҳу хуршед

همه حسن از تو باید ماه و خورشید

Ҳамаи мағз аз ту бояд ҷаддӣу ҷавзо

همه مغز از تو باید جدی و جوزا

Бидон шуд шаби шифоу роҳати халқ

بدان شد شب شفا و راحت خلق

Ки савдоӣ туаш бахшед савдо

که سودای توش بخشید سودا

Чу парвонаи сети халқу рӯз чун шамъ

چو پروانه‌ست خلق و روز چون شمع

Ки аз зеб худаш кардӣ ту зебо

که از زیب خودش کردی تو زیبا

Ҳар он парвона ки шамъи туро дид

هر آن پروانه که شمع تو را دید

Шабаши хуштар з рӯз омад ба симо

شبش خوشتر ز روز آمد به سیما

Ҳамеи пурд ба гирди шамъи ҳасанат

همی‌پرد به گرد شمع حسنت

Ба рӯз ва шаб надорад ҳеҷ парво

به روز و شب ندارد هیچ پروا

Наме ёрами баён кардан аз ин беш

نمی‌یارم بیان کردن از این بیش

Бигуфтам ин қадари боқӣ ту фармо

بگفتم این قدر باقی تو فرما

Бигӯ боқии ту шамси аддӣни табриз

بگو باقی تو شمس الدین تبریز

Ки ба гуяд ҳадиси қофи анқо

که به گوید حدیث قاف عنقا