Ончи гули сурх қабо ме кунад

آنچ گل سرخ قبا می‌کند

Донам ман кони з куҷо ме кунад

دانم من کان ز کجا می‌کند

Беди пиёда ки кашидаст саф

بید پیاده که کشیدست صف

Онч гузаштаст қазо ме кунад

آنچ گذشتست قضا می‌کند

Сӯсан бо теғу саман бо сипар

سوسن با تیغ و سمن با سپر

Ҳар як такбир ғзо ме кунад

هر یک تکبیر غزا می‌کند

Булбули мискин ки чаҳ ҳо ме кашад

بلبل مسکین که چه‌ها می‌کشد

Оҳ аз он гул ки чаҳ ҳо ме кунад

آه از آن گل که چه‌ها می‌کند

Гуяд ҳар як зи арӯсони боғ

گوید هر یک ز عروسان باغ

Кони гули ишорати сӯй мо ме кунад

کان گل اشارت سوی ما می‌کند

Гуяд булбул ки гули он шева ҳо

گوید بلبل که گل آن شیوه‌ها

Баҳри ман бесар ва по ме кунад

بهر من بی‌سر و پا می‌کند

Дасти бароварда ба зории чанор

دست برآورده به زاری چنار

Бо ту бигӯям чаҳ дуо ме кунад

با تو بگویم چه دعا می‌کند

Бар сари ғунча кӣ калла май наад

بر سر غنچه کی کله می‌نهد

Пушти бунафша кӣ дўто ме кунад

پشت بنفشه کی دوتا می‌کند

Гарчи хазон кард ҷафоҳо басӣ

گرچه خزان کرد جفاها بسی

Байн ки баҳорон чаҳ вафо ме кунад

بین که بهاران چه وفا می‌کند

Фасли хазони онч ба тороҷи барад

فصل خزان آنچ به تاراج برد

Фасл баҳор омад адо ме кунад

فصل بهار آمد ادا می‌کند

Зикри гулу булбулу хубони боғ

ذکر گل و بلبل و خوبان باغ

Ҷумлаи баҳонаи сет чаро ме кунад

جمله بهانه‌ست چرا می‌کند

Ғайрат ишқаст вагар на забон

غیرت عشق است وگر نه زبان

Шарҳи ъаноёт худо ме кунад

شرح عنایات خدا می‌کند

Муфаххари табризу ҷаҳони шамси дайн

مفخر تبریز و جهان شمس دین

Бози муроот шумо ме кунад

باز مراعات شما می‌کند