Дилу ҷонро дар ин ҳазрати бполо

دل و جان را در این حضرت بپالا

Чу софӣ шуд равад софӣ ба боло

چو صافی شد رود صافی به بالا

Агар хоҳӣ ки зи оби софи нӯшӣ

اگر خواهی که ز آب صاف نوشی

Лаби худро ба ҳар дардӣ меало

لب خود را به هر دردی میالا

Аз ин сайлоби дард ӯ пок монад

از این سیلاب درد او پاک ماند

Ки ҷонбозасту чуст ва бе мболо

که جانبازست و چست و بی‌مبالا

Напарад ақли ҷузвии зини Ақила

نپرد عقل جزوی زین عقیله

Чу набӯд ақли кул бар ҷузви лоло

چو نبود عقل کل بر جزو لالا

Наларзад дасти вақти зар шумурдан

نلرزد دست وقت زر شمردن

Чу бозаргони бидонади қадари коло

چو بازرگان بداند قدر کالا

Чаҳ гргинст вагар хораст ин ҳирс

چه گرگینست وگر خارست این حرص

Касе худро бар ин гургин ммоло

کسی خود را بر این گرگین ممالا

Чу шуд носур бар гургин чунин гар

چو شد ناسور بر گرگین چنین گر

Тлии созиш ба зикри ҳақи тъоло

طلی سازش به ذکر حق تعالا

Агар хоҳӣ ки ин дар боз гардад

اگر خواهی که این در باز گردد

Сӯии ин дар равон ва бе малоли о

سوی این در روان و بی‌ملال آ

Раҳо кун садру номӯсу такаббур

رها کن صدر و ناموس و تکبر

Миён ҷон биҷӯ садри мъло

میان جان بجو صدر معلا

Кулоҳи рифъату тоҷи сулаймон

کلاه رفعت و تاج سلیمان

Ба ҳар кул кӣ расад ҳошо ва куллан

به هر کل کی رسد حاشا و کلا

Хамаш кардам сухани кӯтоҳи хуштар

خمش کردم سخن کوتاه خوشتر

Ки ин соъат намегунҷад ълоло

که این ساعت نمی‌گنجد علالا

Ҷавоби он ғазал ки гуфт шоир

جواب آن غزل که گفت شاعر

Бақои шоءи лӣси ҳам артҳоло

بقایی شاء لیس هم ارتحالا