эй дидаи маро бар дар вопаси бкшидаҳи сар

ای دیده مرا بر در واپس بکشیده سر

Боз аз тарафӣ пинҳон бинмуда рухи ъбҳр

باز از طرفی پنهان بنموده رخ عبهر

Як лаҳзаи салафи дида кин ҷоем то доне

یک لحظه سلف دیده کاین جایم تا دانی

Бар ҳайрати ман гоҳе хандидаи ту чун шукр

بر حیرت من گاهی خندیده تو چون شکر

Дар баста ба рӯй ман яъне ки бирав вопас

در بسته به روی من یعنی که برو واپس

Бар бом шуда дар пай яъне нмтии дигар

بر بام شده در پی یعنی نمطی دیگر

Сарро ту чунон карда рӯи рӯ ки рақиб омад

سر را تو چنان کرده رو رو که رقیب آمد

Ман саҷда кунон гашта яъне ки аз ин бигузар

من سجده کنان گشته یعنی که از این بگذر

Ман дар ту назар карда ту чашми бдздидаҳ

من در تو نظر کرده تو چشم بدزدیده

Зон нозу кршми ту сад фитнау шӯру шар

زان ناز و کرشم تو صد فتنه و شور و شر

Ту дасти газон бар ман кин ҷумлаи зи дасти ту

تو دست گزان بر من کاین جمله ز دست تو

Ман бӯса занон гашта бар хок ба узри андар

من بوسه زنان گشته بر خاک به عذر اندر

Кӣ бошад кони бӯса бар лаъл лабат ёбам

کی باشد کان بوسه بر لعل لبت یابم

Ваон гоҳ ту бихарошӣ рухсора чун зъФр

وان گاه تو بخراشی رخساره چون زعفر

эй кофари зулфи ту шоҳи ҳашами зангӣ

ای کافر زلف تو شاه حشم زنگی

Фарёд ки имон шуд андари сари ту кофар

فریاد که ایمان شد اندر سر تو کافر

Чун турра биафшонӣ машк уфтад дар поят

چون طره بیفشانی مشک افتد در پایت

Чун ҷаъди барандозӣ хатят диҳад анбар

چون جعد براندازی خطیت دهد عنبر

Аҳсанти зиҳии нақшӣ каз атса ӯ ҷон шуд

احسنت زهی نقشی کز عطسه او جان شد

эй кушта ба пеши ту сад Монӣ ва сад озр

ای کشته به پیش تو صد مانی و صد آزر

Ногуҳи зи ҷамоли ту як барқи буруни ҷуста

ناگه ز جمال تو یک برق برون جسته

То маҳв шуд ин хонаи ҳам боми фанои ҳам дар

تا محو شد این خانه هم بام فنا هم در

Дар айн фано гуфтам эй шоҳи ҳамаи шоҳон

در عین فنا گفتم ای شاه همه شاهان

Бгдохти ҳамеи нақшии бФсрдаҳи бад-ӣни озар

بگداخت‌همی نقشی بفسرده بدین آذر

Гуфто ки хитоби ту ҳам боқӣ ин барфаст

گفتا که خطاب تو هم باقی این برق است

То барф буд боқӣ ғайбаст гули аҳмар

تا برق بود باقی غیب است گل احمر

Гуфтам ки ало эй ма аз тобиш рӯй ту

گفتم که الا ای مه از تابش روی تو

Хуршед кунад саҷда чун бандаи гки камтар

خورشید کند سجده چون بنده گک کمتر

Охир бингар дар ман гуфто ки наме тарсӣ

آخر بنگر در من گفتا که نمی‌ترسی

Аз оташи рухсорами вонгаҳи ту на сомндр

از آتش رخسارم وانگه تو نه سامندر

Гуфтам бткӣ бошам ду чашми бпўшидаҳ

گفتم بتکی باشم دو چشم بپوشیده

Андари ҳуҷби ғайрати пӯшидаи ман ин мғФр

اندر حجب غیرت پوشیده من این مغفر

Гуфто ки туро ин ишқ дар сабр диҳад рангӣ

گفتا که تو را این عشق در صبر دهد رنگی

Шоистаи он гардии ҳам нозир ва ҳам манзар

شایسته آن گردی هم ناظر و هم منظر

Гуфтам чаҳ нишон бошад дар банда аз ин ваъда

گفتم چه نشان باشد در بنده از این وعده

Гуфто ки дурахши ҷон дар оташи дил чун зар

گفتا که درخش جان در آتش دل چون زر

Ваон гоҳ накӯ бингар дар саҳни айёри ҷон

وان گاه نکو بنگر در صحن عیار جان

Дар ҳоли дурахшонеи вази тобиш ӯ брхўр

در حال درخشانی وز تابش او برخور

Гуфтам ки ҳамеи тарсами вази тарс ҳаме меРом

گفتم که همی‌ترسم وز ترس همی‌میرم

Каз дидани ҷони худ аз ман равад он ҷавҳар

کز دیدن جان خود از من رود آن جوهر

Он ҷавҳар бе чунӣ каз ҳасани хаёли ту

آن جوهر بی‌چونی کز حسن خیال تو

Дар чашми ншстстм эй турфаи симин бар

در چشم نشستستم ای طرفه سیمین بر

Гуфто ки матарс охири неи миннат ҳаме гӯям

گفتا که مترس آخر نی منت همی‌گویم

Каз боғи ҷамоли мо ҳам бар бихӯрӣ ҳам бар

کز باغ جمال ما هم بر بخوری هم بر

Он нақши худовандии шамс алҳақ табризӣ

آن نقش خداوندی شمس الحق تبریزی

Пурнур аз ӯ олами табриз аз ӯ анвар

پرنور از او عالم تبریز از او انور

ӯ буд хулоса кун ӯро ту суҷудӣ кун

او بود خلاصه کن او را تو سجودی کن

То ту шинавӣ аз худ коллаҳи ҳўи алокбр

تا تو شنوی از خود کالله هو الاکبر