Ошиқӣ дар хашм шуд аз ёри худ маъшӯқи вор

عاشقی در خشم شد از یار خود معشوق وار

Гозрӣ дар хашми гашт аз офтоби номдор

گازری در خشم گشت از آفتاب نامدار

Вонгҳон чун гозрӣ аз гозрони дарвештар

وانگهان چون گازری از گازران درویشتر

Вонгҳон чун офтобии офтоб ҳар диёр

وانگهان چون آفتابی آفتاب هر دیار

Нози гозр чун бидид он офтоб аз лутфи худ

ناز گازر چون بدید آن آفتاب از لطف خود

Абр пеш оварад инак гозрӣ бо кору бор

ابر پیش آورد اینک گازری با کار و بار

Гуфт то гозр нахандад ман бурун наем зи абр

گفت تا گازر نخندد من برون نایم ز ابر

То дил ӯ хуш нагардад ман набошам барқарор

تا دل او خوش نگردد من نباشم برقرار

Дастаи дастаи ҷомаҳои гозрон аз кор монад

دسته دسته جامه‌های گازران از کار ماند

То падед ояд ки гозр ихтиёраст ихтиёр

تا پدید آید که گازر اختیارست اختیار

Ҳар кӣ бошад ошиқи он офтоб аз ҷону дил

هر کی باشد عاشق آن آفتاب از جان و دل

Сари зи хоки пой гозр барнадорад зинҳор

سر ز خاک پای گازر برندارد زینهار

Гӯям он гозр ки бошад шамси табризӣу бас

گویم آن گازر که باشد شمس تبریزی و بس

Каз барои ӯ барояд офтоб аз ҳар канор

کز برای او برآید آفتاب از هر کنار