Чун набинам ман ҷамолати сад ҷаҳони худ дидаи гир

چون نبینم من جمالت صد جهان خود دیده گیر

Чун ҳадис ту набошад сари сари бишнидаи гир

چون حدیث تو نباشد سر سر بشنیده گیر

эй ки дар хобати надидаи одаму зритш

ای که در خوابت ندیده آدم و ذریتش

Аз кӣ пурсами васфи ҳасанат аз ҳамаи пурсидаи гир

از کی پرسم وصف حسنت از همه پرسیده گیر

Чун набошам дар висолат эй зи биноёни ниҳон

چون نباشم در وصالت ای ز بینایان نهان

Дар биҳишту ҳуру давлат то абади бошидаи гир

در بهشت و حور و دولت تا ابد باشیده گیر

Чун набинам хашму нози шаккаринат ҳар дамӣ

چون نبینم خشم و ناز شکرینت هر دمی

Бар сари шоҳони маънии мари марои нозидаҳи гир

بر سر شاهان معنی مر مرا نازیده گیر

Чунк абри ҳиҷри ту моҳи туро пӯшида кард

چونک ابر هجر تو ماه تو را پوشیده کرد

Сад ҳазорон дару гавҳар бар серум борида гир

صد هزاران در و گوهر بر سرم باریده گیر

Чунк мисатонро набошад шамъу шоҳид рӯй ту

چونک مستان را نباشد شمع و شاهد روی تو

Сад ҳазорон хами бода ҳар тарафи ҷӯшидаи гир

صد هزاران خم باده هر طرف جوشیده گیر

Хизр бе ман гар бибинад рӯй ту эй вои ман

خضر بی‌من گر ببیند روی تو ای وای من

Вар набинад оби ҳайвон ҳар дамаши нӯшидаи гир

ور نبیند آب حیوان هر دمش نوشیده گیر

Чун фано хоҳад шудан ин соҳираи дунёии дун

چون فنا خواهد شدن این ساحره دنیای دون

Тахту бахту ганҷу оламро ба ман бахшидаи гир

تخت و بخت و گنج و عالم را به من بخشیده گیر

Дар азали ҷонҳои садиқони нисор рӯй ту

در ازل جان‌های صدیقان نثار روی تو

Чунк рӯятро набинам худ нисории чидаи гир

چونک رویت را نبینم خود نثاری چیده گیر

Ин азизи Мисри ҷонам то набинад рӯй ту

این عزیز مصر جانم تا نبیند روی تو

Ҳар ду рӯзии Юсуфии шакарлабии бхридаҳи гир

هر دو روزی یوسفی شکرلبی بخریده گیر

эй хрўшидаҳи зи дардами сангу оҳани дам ба дам

ای خروشیده ز دردم سنگ و آهن دم به دم

Чун наҷуст аз сангу оҳани барқи бхрўшидаҳи гир

چون نجست از سنگ و آهن برق بخروشیده گیر

Як шаби ин девонаро меҳмони он занҷир кун

یک شب این دیوانه را مهمان آن زنجیر کن

Вари бжўлонди сари зулфи туро жулидаи гир

ور بژولاند سر زلف تو را ژولیده گیر

Вари ҷаҳон дар ишқи ту бдгўӣ ман шуд бок нест

ور جهان در عشق تو بدگوی من شد باک نیست

Сад дурӯғу ифтиро бар содиқии бофидаи гир

صد دروغ و افترا بر صادقی بافیده گیر

Бо фироқат аз ду олам чун манам мазлӯмтар

با فراقت از دو عالم چون منم مظلومتر

Гар бинолад золим аз мазлӯм ту нолида гир

گر بنالد ظالم از مظلوم تو نالیده گیر

Чун нлоФми шамси табриз аз сегон кӯии ту

چون نلافم شمس تبریز از سگان کوی تو

Бар сари шерони олами мари марои лоФидаҳи гир

بر سر شیران عالم مر مرا لافیده گیر