Лаҳзаи лаҳза мебурун омад зи пардаи шаҳриёр

لحظه لحظه می برون آمد ز پرده شهریار

Бози андар парда мешуд ҳамчунин то ҳашт бор

باز اندر پرده می‌شد همچنین تا هشت بار

Соъатии берунёнро май рабӯд аз ақлу дил

ساعتی بیرونیان را می‌ربود از عقل و دل

Соъатии аҳли ҳарамро май бабрад аз ҳушу кор

ساعتی اهل حرم را می‌ببرد از هوش و کار

Дафтарӣ аз саҳари мутлақи пеши чашмаши боз буд

دفتری از سحر مطلق پیش چشمش باز بود

Гардишӣ аз гардиш ӯ дар дил ҳар бе қарор

گردشی از گردش او در دل هر بی‌قرار

Гоҳ аз нӯки қалами савдоаш нақшӣ ме кашид

گاه از نوک قلم سوداش نقشی می‌کشید

Гоҳ аз срнои ишқаши ақли мискини сангсор

گاه از سرنای عشقش عقل مسکین سنگسار

Чунк шаб шуд зи оташи рухсор шамъӣ барфурӯхт

چونک شب شد ز آتش رخسار شمعی برفروخت

То ду сад парвонаи ҷонро падед омад мадор

تا دو صد پروانه جان را پدید آمد مدار

Чун зи шаб нимӣ бишуд мисатони ҳама бихўд шуданд

چون ز شب نیمی بشد مستان همه بیخود شدند

Мо бимонадему шабу шамъу шароб ва он нигор

ما بماندیم و شب و شمع و شراب و آن نگار

Моии мо ҳам хуфта буду бардаи заҳмат аз миён

مای ما هم خفته بود و برده زحمت از میان

Моии мо бо мои ӯ гашта канори андари канор

مای ما با مای او گشته کنار اندر کنار

Чун саҳари ин моии мо муштоқи он мо гашта буд

چون سحر این مای ما مشتاق آن ما گشته بود

Мо даромад сояи вор ва шуд буруни он моии ёр

ما درآمد سایه‌وار و شد برون آن مای یار

Шамс табризӣ бирафт аммо шуъоъ рӯй ӯ

شمس تبریزی برفت اما شعاع روی او

Ҳар тараф нурӣ диҳад онро ки ҳасташ ихтиёр

هر طرف نوری دهد آن را که هستش اختیار