Аз канор хеш ёбам ҳар дамии ман буии ёр

از کنار خویش یابم هر دمی من بوی یار

Чун нагирам хешро ман ҳар шабии андари канор

چون نگیرم خویش را من هر شبی اندر کنار

Дӯши боғ ишқ будам он ҳавас бар сари давид

دوش باغ عشق بودم آن هوس بر سر دوید

Меҳр ӯ аз дидаи барзад то равон шуд ҷӯйбор

مهر او از دیده برزد تا روان شد جویبار

Ҳар гули хандон ки рӯйед аз лаби он ҷӯии меҳр

هر گل خندان که رویید از لب آن جوی مهر

Руста буд аз хор ҳастӣ ҷуста буд аз зулфиқор

رسته بود از خار هستی جسته بود از ذوالفقار

Ҳар дарахт ва ҳар гиёҳӣ дар чамани рақсон шуда

هر درخت و هر گیاهی در چمن رقصان شده

Лек андари чашми оммаи баста буду барқарор

لیک اندر چشم عامه بسته بود و برقرار

Ногаҳони андррсид аз як тарафи он сарви мо

ناگهان اندررسید از یک طرف آن سرو ما

То ки бе худ гашти боғу даст бар ҳам зад чанор

تا که بی‌خود گشت باغ و دست بر هم زد چنار

Рӯ чу оташ май чу оташи ишқи оташ ҳар се хуш

رو چو آتش می‌ چو آتش عشق آتش هر سه خوش

Ҷони зи оташҳои дарҳами пурфиғони ин алФрор

جان ز آتش‌های درهم پرفغان این الفرار

Дар ҷаҳони ваҳдати ҳақи ин ададро ганҷ нест

در جهان وحدت حق این عدد را گنج نیست

Вена адад ҳаст аз зарурат дар ҷаҳони панҷу чор

وین عدد هست از ضرورت در جهان پنج و چار

Сад ҳазорон себи ширини бшмрӣ дар дасти хеш

صد هزاران سیب شیرین بشمری در دست خویش

Гар яке хоҳӣ ки гардад ҷумларо дар ҳам фишор

گر یکی خواهی که گردد جمله را در هم فشار

Сад ҳазорон донаи ангур аз ҳиҷоб пӯст шуд

صد هزاران دانه انگور از حجاب پوست شد

Чун намонад пӯст монад бодаҳои шаҳриёр

چون نماند پوست ماند باده‌های شهریار

Бе шумори ҳарфҳо ин нутқ дар дили байн ки чист

بی‌شمار حرف‌ها این نطق در دل بین که چیست

Сода рангӣ нест шаклии омада аз асли кор

ساده رنگی نیست شکلی آمده از اصل کار

Шамс табризӣ нишаста шоҳвору пеш ӯ

شمس تبریزی نشسته شاهوار و پیش او

Шеъри ман саф ҳо зада чун бандагони ихтиёр

شعر من صف‌ها زده چون بندگان اختیار