Маи рӯзаи андромди ҳиллае бут чу шукр

مه روزه اندرآمد هله ای بت چو شکر

Гуҳ бӯсааст танҳо на канору чизи дигар

گه بوسه است تنها نه کنار و چیز دیگر

Биншин назора мекун зи хӯриш канора ме кун

بنشین نظاره می‌کن ز خورش کناره می‌کن

Ду ҳазор хушки лаби байн ба канори ҳавзи кавсар

دو هزار خشک لب بین به کنار حوض کوثر

Агар оташаст рӯзаи ту зулоли байн на кӯза

اگر آتش است روزه تو زلال بین نه کوزه

Тарӣ димоғати орад чу шароби ҳамчуи озар

تری دماغت آرد چو شراب همچو آذر

Чу ъаҷузаи гашти гирёни шаҳи рӯзаи гашти хандон

چو عجوزه گشت گریان شه روزه گشت خندان

Дили нури гашти фарбеҳи тани муми гашти лоғар

دل نور گشت فربه تن موم گشت لاغر

Рухи ошиқони мзъФри рухи ҷону ақли аҳмар

رخ عاشقان مزعفر رخ جان و عقل احمر

Мангар бурун шиша бингар даруни соғар

منگر برون شیشه بنگر درون ساغر

Ҳамаи масту хуши шукуфтаи рамазони зи ёди рафта

همه مست و خوش شکفته رمضان ز یاد رفته

Ба всоқи соқии худ бздими ҳалқа бар дар

به وثاق ساقی خود بزدیم حلقه بر در

Чу бидид масти моро багазед дастҳо ро

چو بدید مست ما را بگزید دست‌ها را

Сари худ чунин чунин кард ва битофт рӯзи мъшр

سر خود چنین چنین کرد و بتافت رو، ز معشر

з миёна гуфт мастии хушу шӯх ва май парастӣ

ز میانه گفت مستی خوش و شوخ و می‌پرستی

Ки кӣ гуяд инак рӯза шаканд зи қанду шукр

که کی گوید اینک روزه شکند ز قند و شکر

Шукр аз лабони исо ки буд ҳаёти мўтӣ

شکر از لبان عیسی که بود حیات موتی

Ки зи завқ боз монад даҳани накиру мункир

که ز ذوق باز ماند دهن نکیر و منکر

Ту агар харобу мастӣ ба ман о ки аз мнстӣ

تو اگر خراب و مستی به من آ که از منستی

Ва агар хумори ёрии сухании шинави мухаммир

و اگر خمار یاری سخنی شنو مخمر

Чу хушӣ чаҳ хуш наҳодӣ ба кадоми рӯзи зодӣ

چو خوشی چه خوش نهادی به کدام روز زادی

Ба кадом даст кардат қалами қазои мусаввир

به کدام دست کردت قلم قضا مصور

Тани ту ҳиҷоби иззати пас ӯ ҳазор ҷинат

تن تو حجاب عزت پس او هزار جنت

Шукрону моҳи рӯйони ҳамаи ҳамчуи маи мутаҳҳар

شکران و ماه رویان همه همچو مه مطهر

Ҳиллаи мутриб шакарлаб бирасон садо ба кавкаб

هله مطرب شکرلب برسان صدا به کوکب

Ки з сайд бозомад шаҳи мо хушу Музаффар

که ز صید بازآمد شه ما خوش و مظفر

зи ту ҳар сабоҳи идии зи ту ҳар шабаст қадре

ز تو هر صباح عیدی ز تو هر شبست قدری

На чу қадари омиёна ки шабӣ буд муқаддар

نه چو قدر عامیانه که شبی بود مقدر

Ту бигӯ сухан ки ҷонии қасасоти осмонӣ

تو بگو سخن که جانی قصصات آسمانی

Ки каломи тести софӣу ҳадиси ман мукаддар

که کلام تست صافی و حدیث من مکدر