Рӯстои бача Эй ҳаст даруни бозор

روستایی بچه‌ای هست درون بازار

Дағалии лофи занӣ сухра кунӣ баси айёр

دغلی لاف زنی سخره کنی بس عیار

Ки аз ӯ мӯҳтасибу меҳтари бозори бадарад

که از او محتسب و مهتر بازار بدرد

Дар фиғонанд аз ӯ аз Фқъӣ то аттор

در فغانند از او از فقعی تا عطار

Чун бигӯянд чаро мекунӣ ин вайронӣ

چون بگویند چرا می‌کنی این ویرانی

Даст кӯтаҳ куну дами даракашу шармӣ май дор

دست کوته کن و دم درکش و شرمی می‌دار

ӯ ду сад аҳд кунад гуяд ман бас кардам

او دو صد عهد کند گوید من بس کردم

Тавба кардам натарошам зи шумо чун наҷҷор

توبه کردم نتراشم ز شما چون نجار

Баъд аз ин бад накунам оқил ва ҳӯшёр шудам

بعد از این بد نکنم عاقل و هوشیار شدم

Ки маро захм расед аз баду гаштами бедор

که مرا زخم رسید از بد و گشتم بیدار

Боз дар ҳайни бабрад аз бар ҳамсояи гарав

باز در حین ببرد از بر همسایه گرو

Бихӯрад бомайу чангии ҳама бо хамру хумор

بخورد بامی و چنگی همه با خمر و خمار

Хештанро ба канорӣ фиканд ранҷурӣ

خویشتن را به کناری فکند رنجوری

Ки ба як солаи таби тез буд гашта назор

که به یک ساله تب تیز بود گشته نزار

Ин ҳам аз макр ки то дарфиканд мискинӣ

این هم از مکر که تا درفکند مسکینی

Ки бар ӯ раҳм кунад ӯ ба гумону пиндор

که بر او رحم کند او به گمان و پندار

Пас бигӯед ки маро макунат чандин сим аст

پس بگوید که مرا مکنت چندین سیم است

Пеш ҳар кас ба фалони ҷойу нақдӣ бисёр

پیش هر کس به فلان جای و نقدی بسیار

Ҳар ки зини ранҷи марои бози яке ёрона

هر که زین رنج مرا باز یکی یارانه

Бикунад дар ивази он бикунами ман сад бор

بکند در عوض آن بکنم من صد بار

То аз ин шефтаи сар низ тарошии бикунад

تا از این شیفته سر نیز تراشی بکند

Ба тариқи гараву вом ба чору ночор

به طریق گرو و وام به چار و ناچار

Чун бидонад баравад хок кунад бар сар ӯ

چون بداند برود خاک کند بر سر او

Ҷома зад чок ба зинҳор аз ин бе зинҳор

جامه زد چاک به زنهار از این بی‌زنهار

Чун шавад қасд ки гиранд бипушади азрақ

چون شود قصد که گیرند بپوشد ازرق

Суфе гардад софии сифат бе озор

صوفیی گردد صافی صفت بی‌آزار

Як забон дорад сад газ ки ба зоҳири сгзст

یک زبان دارد صد گز که به ظاهر سگزست

Чун ба захмаш нигарӣ бошад чоҳии пурмор

چون به زخمش نگری باشد چاهی پرمار

Ба гуҳӣ каз сари ъушрати лутф оғоз кунад

به گهی کز سر عشرت لطف آغاز کند

Шкробт диҳад ӯ аз шукри он гуфтор

شکرابت دهد او از شکر آن گفتار

Ҳамаи меҳру караму хокӣу ишқи ангезӣ

همه مهر و کرم و خاکی و عشق انگیزی

Ки баҷушад дили ту ваз ту равад ҷумлаи қарор

که بجوشد دل تو وز تو رود جمله قرار

Ва гуҳӣ аз сари фазлу ҳунар оғоз кунад

و گهی از سر فضل و هنر آغاز کند

Ки бигӯе ту ки луқмон замонаст ба кор

که بگویی تو که لقمان زمانست به کار

То ки аз зуҳду тқззи сухан оғоз кунад

تا که از زهد و تقزز سخن آغاز کند

Сар ва гардан битарошад чу каду ё чу хиёр

سر و گردن بتراشد چو کدو یا چو خیار

Рӯзӣ аз маърифат ва фиқҳ бисӯзад мо ро

روزی از معرفت و فقه بسوزد ما را

Ки бигӯям ки ҷунайдасту зи шайхони кбор

که بگویم که جنیدست و ز شیخان کبار

Чун биковӣ дағалии гандаи бағали макорӣ

چون بکاوی دغلی گنده بغل مکاری

Офатии мзблаҳ эй ҷумлаи шиками таблии хор

آفتی مزبله‌ای جمله شکم طبلی خوار

Ҳеҷ корӣ на аз ӯ ҷумлаи шиками хорӣу бас

هیچ کاری نه از او جمله شکم خواری و بس

Пас аз он гашт ба ҳар мстбаҳ ӯ ашками хор

پس از آن گشت به هر مصطبه او اشکم خوار

Мӯҳтасиби кӯи зи кифоят чу низом алмаликаст

محتسب کو ز کفایت چو نظام الملکست

Кард аз макри чунин каси рухи худ дар девор

کرد از مکر چنین کس رخ خود در دیوار

Зорӣ оғоз кунад ӯ ки ҳамаи хираду бузург

زاری آغاز کند او که همه خرد و بزرگ

Ҳама ёряш кунанд ар чаҳ бидиданд ясор

همه یاریش کنند ار چه بدیدند یسار

Мӯҳтасиби ақл туаст дон ки сифотати бозор

محتسب عقل تو است دان که صفاتت بازار

Ваон дағал ҳаст дар ӯ нафаси палиди макор

وان دغل هست در او نفس پلید مکار

Чун ҳама аз каф ӯ оҷизу мискини гаштанд

چون همه از کف او عاجز و مسکین گشتند

Ҷумла гуфтанд ки саҳараст фани ин таррор

جمله گفتند که سحرست فن این طرار

Чунк саҳараст нтоними магари як ҳила

چونک سحرست نتانیم مگر یک حیله

Биравем аз каф ӯ назд худованди кбор

برویم از کف او نزد خداوند کبار

Соҳиб диду басирати шаҳи мо шамси аддӣн

صاحب دید و بصیرت شه ما شمس الدین

Ки аз ӯ гашти рухи рӯҳ чу сад рӯй нигор

که از او گشت رخ روح چو صد روی نگار

Чу аз ӯ дод бихоҳйм аз ин бедодӣ

چو از او داد بخواهیم از این بیدادی

ӯ ба як лаҳза раҳанд ҳамаро аз озор

او به یک لحظه رهاند همه را از آزار

Ки агар ҳайбат ӯ дев парӣ нашносад

که اگر هیبت او دیو پری نشناسد

Ҳар яке зоҳид асрӣ шаваду аҳли виқор

هر یکی زاهد عصری شود و اهل وقار

Брҳндии ҳама аз зулмати ин нафаси лӣим

برهندی همه از ظلمت این نفس لئیم

Гар аз ӯ як назарӣ фазл битобанд баҳор

گر از او یک نظری فضل بتابند بهار

Хоки табриз ки аз вай чу ҳарим ҳарам аст

خاک تبریز که از وی چو حریم حرم است

Бас аз ӯ бархӯрди он ҷону равони зуввор

بس از او برخورد آن جان و روان زوار