Бас ки меангехт он маи шӯру шар

بس که می‌انگیخت آن مه شور و شر

Бас ки мекард ӯ ҷаҳони зеру зибр

بس که می‌کرد او جهان زیر و زبر

Мари забонро тоқат шарҳаш намонад

مر زبان را طاقت شرحش نماند

Хира гашта ҳамчунин мекард сар

خیره گشته همچنین می‌کرد سر

эй басои сар ҳамчунин ҷунбон шуда

ای بسا سر همچنین جنبان شده

Бо даҳони хушк ва бо чашмон тар

با دهان خشک و با چشمان تر

Дар ду чашмаши байни хаёли ёри мо

در دو چشمش بین خیال یار ما

Рақси рақсон дар саводи он басар

رقص رقصان در سواد آن بصر

Ман ба сар гӯям ҳадисаши баъд аз ин

من به سر گویم حدیثش بعد از این

Ман забони бастами зи гуфтан эй писар

من زبان بستم ز گفتن ای پسر

Пеш ӯ рӯ эй насими нарми рӯ

پیش او رو ای نسیم نرم رو

Пеш ӯ биншин ба рӯйиши дрнгр

پیش او بنشین به رویش درنگر

Тез тезаш бингар эй боди сабо

تیز تیزش بنگر ای باد صبا

Чашму дилро пар кун аз хӯбӣу фар

چشم و دل را پر کن از خوبی و فر

Вар бибинӣ ёри моро рўтрш

ور ببینی یار ما را روترش

Парда Эй бошад зи ғайрат дар назар

پرده‌ای باشد ز غیرت در نظر

Мӯ набошад акс мӯ бошад дар об

مو نباشد عکس مو باشد در آب

Сӯратӣ бошад турши андари шукр

صورتی باشد ترش اندر شکر

Тавба кардам аз сухани ин боз чист

توبه کردم از سخن این باز چیست

Тавба набӯд ошиқонашро магар

توبه نبود عاشقانش را مگر

Тавбаи шишаи ишқ ӯ чун гозрст

توبه شیشه عشق او چون گازرست

Пеш гозр чист кори шиша гар

پیش گازر چیست کار شیشه گر

Башиканам шиша бирезам зери пой

بشکنم شیشه بریزم زیر پای

То хулд дар пои мард бе хабар

تا خلد در پای مرد بی‌خبر

Шаҳнаи ёри мост ҳар кӯ хаста шуд

شحنه یار ماست هر کو خسته شد

Гӯи марои баста ба пеши шаҳна бар

گو مرا بسته به پیش شحنه بر

Шаҳнаро чоҳи занахи зиндони мост

شحنه را چاه زنخ زندان ماست

То нуҳуми занҷири зулфаши пой бар

تا نهم زنجیر زلفش پای بر

Банду зиндони хуш эй зиндаи дилон

بند و زندان خوش ای زنده دلان

Хуши марои ъишисти он ҷои муътабар

خوش مرا عیشیست آن جا معتبر

Гарчи май коҳам чу моҳ аз ишқ ӯ

گرچه می‌کاهم چو ماه از عشق او

Гарчи май гирдам чаҳ гардун бар қамар

گرچه می‌گردم چه گردون بر قمر

Баъди ман сад соли дигари ин ғазал

بعد من صد سال دیگر این غزل

Чун ҷамол Юсуфӣ бошад смр

چون جمال یوسفی باشد سمر

Зонк дил ҳаргиз напӯсад зери хок

زانک دل هرگز نپوسد زیر خاک

Ин з дил гуфтам нагуфтам аз ҷигар

این ز دل گفتم نگفتم از جگر

Ман чу Довӯдами шумо мурғони пок

من چو داوودم شما مرغان پاک

Венаи ғазалҳо чун збўри мсттр

وین غزل‌ها چون زبور مستطر

эй худоёи пари ин мурғони марез

ای خدایا پر این مرغان مریز

Чун ба Довӯданд аз ҷони ёргар

چون به داوودند از جان یارگر

эй худоёи даст бар лаб май нуҳум

ای خدایا دست بر لب می‌نهم

То нагӯям зон чаҳ гаштами масттар

تا نگویم زان چه گشتم مستتر