эй хаёлат дар дили ман ҳар сҳўр

ای خیالت در دل من هر سحور

Май хиромади ҳамчуи маи як пораи нур

می‌خرامد همچو مه یک پاره نور

Нақши хубат дар миёни ҷони мо

نقش خوبت در میان جان ما

Оташу шӯри афканди вонгаҳ чаҳ шӯр

آتش و شور افکند وانگه چه شور

Оташӣ кардӣу гӯйӣ сабр кун

آتشی کردی و گویی صبر کن

Ман надонам сабр кардан дар танур

من ندانم صبر کردن در تنور

Ёди дории комдии ту дӯши маст

یاد داری کآمدی تو دوش مست

Моҳ будӣ ё парӣ ё ҷони ҳур

ماه بودی یا پری یا جان حور

Он суханҳоӣ ки гуфтӣ чун шукр

آن سخن‌هایی که گفتی چون شکر

Ваон ишоратҳо ки мекардӣ зи давр

وان اشارت‌ها که می‌کردی ز دور

Даст бар лаб мезадӣ яъне ки ту

دست بر لب می‌زدی یعنی که تو

Аз барои ин дили ман брмшўр

از برای این دل من برمشور

Даст бар лаб менаҳй яъне ки сабр

دست بر لب می‌نهی یعنی که صبر

Бо лаби лаълат куҷо монад сабур

با لب لعلت کجا ماند صبور

Рӯ ба боло мекунӣ яъне худо

رو به بالا می‌کنی یعنی خدا

Чашми бадро аз ҷамолами дори давр

چشم بد را از جمالم دار دور

эй ту пок аз нақшҳо ваз рӯй ту

ای تو پاک از نقش‌ها وز روی تو

Ҳар замонии Юсуфии андари судӯр

هر زمانی یوسفی اندر صدور