Розро андари миён на вомгир

راز را اندر میان نه وامگیر

Бандаро ҳар лаҳза аз болои мгир

بنده را هر لحظه از بالا مگیر

Ту накӯи доне ки ҳар чиз аз куҷост

تو نکو دانی که هر چیز از کجاست

Гар хатоҳо рафт он аз мо мгир

گر خطاها رفت آن از ما مگیر

Рӯстоигар буми он туам

روستایی گر بوم آن توام

Рӯстои хешро рстои мгир

روستایی خویش را رستا مگیر

Чун маро дар ишқи сет а карда Эй

چون مرا در عشق‌ست ا کرده‌ای

Худ марои шогирди гири стои мгир

خود مرا شاگرد گیر ستا مگیر

Ту маро аз завқ майгирӣ гулӯ

تو مرا از ذوق می‌گیری گلو

То бинолам гӯямат он ҷои мгир

تا بنالم گویمت آن جا مگیر

Сӯии баҳрами каш ки хошоки туам

سوی بحرم کش که خاشاک توام

Ту марои худ лоиқи дарёи мгир

تو مرا خود لایق دریا مگیر

Аз аласт омад салоҳи аддӣни тамом

از الست آمد صلاح الدین تمام

Ту варои зи имрӯз ва аз фардои мгир

تو ورا ز امروز و از فردا مگیر