Умр ки беишқ рафт ҳеҷ ҳисобаши мгир

عمر که بی‌عشق رفت، هیچ حسابش مگیر

Об ҳаётаст ишқ дар дилу ҷонаш пазир

آب حیات‌ست عشق، در دل و جانش پذیر

Ҳар ки ҷузи ошиқони моҳӣ бе оби дон

هر که جز این عاشقان، ماهیِ بی‌آب دان

Мурда ва пажмурдааст гарчи буд ӯ вазир

مرده و پژمرده است، گر چه بود او وزیر

Ишқ чу бикшод рахт сабз шавад ҳар дарахт

عشق چو بگشاد رخت، سبز شود هر درخت

Барги ҷавони брдмд ҳар нафас аз шохи пер

برگ جوان بر دمد، هر نفس از شاخ پیر

Ҳар ки шавад сайди ишқ кӣ шавад ӯ сайди марг

هر که شود صید عشق، کی شود او صید مرگ؟

Чун сипараши ма буд кӣ расадаш захми тир

چون سپرش مه بود، کی رسدش زخم تیر؟

Сари з худо тофтӣ ҳеҷ раҳе ёфтӣ

سر ز خدا تافتی، هیچ رهی یافتی؟

Ҷониб раҳ бозгард ёваи Марви хайри хайр

جانب ره بازگرد، یاوه مرو خیر خیر

Танги шукри хари Балоши вари нхрӣ сирка бош

تنگ شکر خر بلاش، ور نخری سرکه باش

Ошиқи ин мейри шӯ вар нашӯй рӯи бимир

عاشق این میر شو، ور نشوی رو بمیر

Ҷумлаи ҷонҳои пок гашта асирони хок

جملهٔ جان‌های پاک، گشته اسیران خاک

Ишқ фурӯрихт зар то барраанд асир

عشق فروریخت زر، تا برهاند اسیر

эй ки ба занбили ту ҳеҷ касе нон нарехт

ای که به زنبیل تو، هیچ کسی نان نریخت

Дар бен занбили худ ҳам баталаб эй фақир

در بن زنبیل خود، هم بطلب ای فقیر

Чусти шӯ ва мард бош ҳақ диҳадат сад қумош

چست شو و مرد باش، حق دهدت صد قماش

Хоки сияҳи гашти зари хӯни сияҳи гашти шер

خاک سیه گشت زر، خون سیه گشت شیر

Муфаххари табризёни шамси ҳақу дайни биё

مفخر تبریزیان، شمس حق و دین بیا

То барраади пои дили зи обу гули ҳамчуи қӣр

تا برهد پای دل، ز آب و گل همچو قیر