Биёмадем дгрбор чун насими баҳор

بیامدیم دگربار چون نسیم بهار

Баромадем чу хуршед бо сад астзҳор

برآمدیم چو خورشید با صد استظهار

Чу офтоб тамӯзем рағми фасли ъҷўз

چو آفتاب تموزیم رغم فصل عجوز

Фиканда ғулғулу шодии миёнаи гулзор

فکنده غلغل و شادی میانه گلزار

Ҳазор фохтаи ҷӯёни мо ки кӯи куку

هزار فاخته جویان ما که کو کوکو

Ҳазор булбулу тӯтӣ ба сӯии мо тайёр

هزار بلبل و طوطی به سوی ما طیار

Ба моҳёни хабар мо расед дар дарё

به ماهیان خبر ما رسید در دریا

Ҳазор мавҷ баровард ҷӯши дрёбор

هزار موج برآورد جوش دریابار

Ба зоти поки худоӣ ки гӯш ва ҳуш диҳад

به ذات پاک خدایی که گوش و هوش دهد

Ки дар ҷаҳон нагузорем як хиради ҳушёр

که در جهان نگذاریم یک خرد هشیار

Ба Мустафо ва ба ҳар чори ёри фозил ӯ

به مصطفی و به هر چار یار فاضل او

Ки панҷ навбат мо мезананд дар асрор

که پنج نوبت ما می‌زنند در اسرار

Биёмадем зи Миср ва ду сад қатори шукр

بیامدیم ز مصر و دو صد قطار شکر

Ту ҳеҷ кор макун ҷуз ки нешикари мФшор

تو هیچ کار مکن جز که نیشکر مفشار

Наботи Миср чаҳ ҳоҷат ки шамси табризӣ

نبات مصر چه حاجت که شمس تبریزی

Ду сад наботи бирезади зи лафзи шкрбор

دو صد نبات بریزد ز لفظ شکربار