зи бомдод чаҳ душман кашаст дидани ёр

ز بامداد چه دشمن کشست دیدن یار

Бшортисти зи умри азиз рӯй нигор

بشارتیست ز عمر عزیز روی نگار

зи хоби брҷҳӣ ва рӯй ёрро бинӣ

ز خواب برجهی و روی یار را بینی

Зиҳии саодату иқболу давлати бедор

زهی سعادت و اقبال و دولت بیدار

Ҳамӯи кушояди кор ва ҳамӯ бигӯед шукр

همو گشاید کار و همو بگوید شکر

Чунон буд ки гулӣ раст бе қаринаи хор

چنان بود که گلی رست بی‌قرینه خار

Чу даст бар ту наад ёр ва гуядат бархез

چو دست بر تو نهد یار و گویدت برخیز

Зиҳии қиёмату ҷинот ва таҳтҳо алонҳор

زهی قیامت و جنات و تحتها الانهار

Бигӯ ба Мӯсои умрон ки шуд ҳамаи дида

بگو به موسی عمران که شد همه دیده

Ки наъраи арнии хезад аз дами дидор

که نعره ارنی خیزد از دم دیدار

Барои мағлата медид ва диданаш май ҷуст

برای مغلطه می‌دید و دیدنش می‌جست

Зиҳии мақоми таҷаллӣу офтоби мадор

زهی مقام تجلی و آفتاب مدار

зи бомдод чу афюни фазл ӯ хӯрдем

ز بامداد چو افیون فضل او خوردیم

Буруни шудеми зи ақл ва баромадем зи кор

برون شدیم ز عقل و برآمدیم ز کار

Бибин ту ҳоли мароу марои з ҳол мапурс

ببین تو حال مرا و مرا ز حال مپرس

Чу ақли андак дорӣ бирав магӯ бисёр

چو عقل اندک داری برو مگو بسیار

Бирав магӯӣ ҷунунро зи кӯраи маъқӯлот

برو مگوی جنون را ز کوره معقولات

Ки сад дареғ ки девона гаштае як бор

که صد دریغ که دیوانه گشته‌ای یک بار

Маро дар ин шаби давлати зи ҷуфт ва тоқ мапурс

مرا در این شب دولت ز جفت و طاق مپرس

Ки бода ҷуфт димоғасту ёри ҷуфти канор

که باده جفت دماغست و یار جفت کنار

Маро мапурс ъзизо ки чанд май гардӣ

مرا مپرس عزیزا که چند می‌گردی

Ки ҳеҷ нуқта напурсад зи гардиши паргор

که هیچ نقطه نپرسد ز گردش پرگار

Ғубору гирди мингиз дар раҳи ёрӣ

غبار و گرد مینگیز در ره یاری

Ки ӯ ба ҳасани з дарё бароваред ғубор

که او به حسن ز دریا برآورید غبار

Манеҳ ту бар сари зонуи сари худ эй сӯфӣ

منه تو بر سر زانو سر خود ای صوفی

Каз ин ту пай набаригар фурӯравӣ бисёр

کز این تو پی نبری گر فروروی بسیار

Чу ҳеҷ кӯҳ аҳад барнаёмад аз бену бех

چو هیچ کوه احد برنیامد از بن و بیخ

Чаҳ дасти дрздаҳ эй дар камаргаҳи кҳсор

چه دست درزده‌ای در کمرگه کهسار

Дар он замон ки асалҳои фақр ме лӣсем

در آن زمان که عسل‌های فقر می‌لیسیم

Ба чашми мо магасӣ мешавад сипаҳи солор

به چشم ما مگسی می‌شود سپه سالار

Чаҳ эминаст даҳум аз хароҷу наъли баҳо

چه ایمنست دهم از خراج و نعل بها

Чу наъли мост дар оташи зи ишқи тизшрор

چو نعل ماست در آتش ز عشق تیزشرار