Нидо расед ба ҷонҳо зи хусрави Мансур
ندا رسید به جانها ز خسرو منصور
Назар ба ҳалқаи мардон чаҳ мекунед аз давр
نظر به حلقه مردان چه میکنید از دور
Чу офтоби баромад чаҳ хуфтаанд ин халқ
چو آفتاب برآمد چه خفتهاند این خلق
На рӯҳ ошиқ рӯзасту чашми ошиқи нур
نه روح عاشق روزست و چشم عاشق نور
Даруни чоҳи зи хуршеди рӯҳ равшан шуд
درون چاه ز خورشید روح روشن شد
зи нури хораши пзрФт низ дидаи кӯр
ز نور خارش پذرفت نیز دیده کور
Биҷунб бар худ охир ки чоштгоҳ шудаст
بجنب بر خود آخر که چاشتگاه شدست
Аз онки хуфта чу ҷанбед хоб шуд маҳҷӯр
از آنک خفته چو جنبید خواب شد مهجور
Магӯ ки хуфтаи ним нозирам ба сунъи худо
مگو که خفته نیم ناظرم به صنع خدا
Назар ба сунъ ҳиҷобаст аз чунон манзур
نظر به صنع حجابست از چنان منظور
Равони хуфта агар донадӣ ки дар хобаст
روان خفته اگر داندی که در خوابست
Аз онч дидӣ не хуш шудӣу неи ранҷур
از آنچ دیدی نی خوش شدی و نی رنجور
Чунонк рӯзӣ дар хоб рафт гулхани тоб
چنانک روزی در خواب رفت گلخن تاب
Ба хоб дид ки султон шудаст ва шуд мағрур
به خواب دید که سلطان شدست و شد مغرور
Бидид худро бар тахти малики вази чапу рост
بدید خود را بر تخت ملک وز چپ و راست
Ҳазор сафи зи амиру зи ҳоҷибу дастур
هزار صف ز امیر و ز حاجب و دستور
Чунон нишаста бар он тахт ӯ ки пиндорӣ
چنان نشسته بر آن تخت او که پنداری
Дар амр ва наҳй худованди бади синӣну шҳўр
در امر و نهی خداوند بد سنین و شهور
Миёни ғулғулау дору гиру брдобрд
میان غلغله و دار و گیر و بردابرد
Миёни он лмни алмалику иззату шару шӯр
میان آن لمن الملک و عزت و شر و شور
Даромад аз дар гулхан ба хашми ҳаммомӣ
درآمد از در گلخن به خشم حمامی
Задаш ба пой ки бурҷа на мурдае дар гӯр
زدش به پای که برجه نه مردهای در گور
Биҷусту паҳлавии худ не хазина дид ва на малик
بجست و پهلوی خود نی خزینه دید و نه ملک
Вале хазинаи ҳаммом сард диду нФўр
ولی خزینه حمام سرد دید و نفور
Бихон зи охири ёсин ки сиҳаҳи Фозо
بخوان ز آخر یاسین که صیحه فاذا
Ту ҳам ба бонгии ҳозири шӯии зи хоби ғурур
تو هم به بانگی حاضر شوی ز خواب غرور
Чаҳ хуфтаем валикини зи хуфта то хуфта
چه خفتهایم ولیکن ز خفته تا خفته
Ҳазор мартаба фарқаст зоҳиру мастур
هزار مرتبه فرقست ظاهر و مستور
Шаҳӣ ки хуфт зи шоҳии худ буд ғофил
شهی که خفت ز شاهی خود بود غافل
Хасӣ ки хуфт зи адбири худ буд маъзӯр
خسی که خفت ز ادبیر خود بود معذور
Чу ҳар ду боз аз ин хоби хеши бозоинд
چو هر دو باز از این خواب خویش بازآیند
Ба тахт ояд шоҳ ва ба таҳтаи он мақҳур
به تخت آید شاه و به تخته آن مقهور
Лбоб қисса бимонадаст ва гуфт фармон нест
لباب قصه بماندست و گفت فرمان نیست
Нигар ба дониши Довӯду кӯтаҳии збўр
نگر به دانش داوود و کوتهی زبور
Магар ки лутф кунад бози шамси табризӣ
مگر که لطف کند باز شمس تبریزی
Вагар на монад сухан дар даҳани чунин мқсўр
وگر نه ماند سخن در دهن چنین مقصور