Сӯии хона хеш омад ишқи он ошиқи навоз

سوی خانه خویش آمد عشق آن عاشق نواز

Ишқ дорад дар тасаввури сӯратии сӯрати гудоз

عشق دارد در تصور صورتی صورت گداز

Хона хеш омадӣ хуши андро шод омадӣ

خانه خویش آمدی خوش اندرآ شاد آمدی

Аз дар дили андро то пешгоҳ ҷон битоз

از در دل اندرآ تا پیشگاه جان بتاز

Зарраи зарра аз вуҷӯдами ошиқ хуршед туаст

ذره ذره از وجودم عاشق خورشید توست

Ҳин ки бо хуршед дорад зарраҳо кори дароз

هین که با خورشید دارد ذره‌ها کار دراز

Пеши равзани зарраҳо байни хуш муъаллақ ме зананд

پیش روزن ذره‌ها بین خوش معلق می‌زنند

Ҳар киро хуршед шуд қибла чунин бошад намоз

هر که را خورشید شد قبله چنین باشد نماز

Дар самоъи офтоби ин зарраҳо чун суфиён

در سماع آفتاب این ذره‌ها چون صوفیان

Кас надонад бар чаҳ қавлӣ бар чаҳ зарбӣ бар чаҳ соз

کس نداند بر چه قولی بر چه ضربی بر چه ساز

Андарун ҳар дилии худ нағмау зарбӣ дигар

اندرون هر دلی خود نغمه و ضربی دگر

Пои кӯбони ошкору мутрибони пинҳон чу роз

پای کوبان آشکار و مطربان پنهان چو راز

Бартар аз ҷумлаи самоъи мо буд дар андарун

برتر از جمله سماع ما بود در اندرون

Ҷузвҳои мо дар ӯ рақсон ба сад гавани ъзу ноз

جزوهای ما در او رقصان به صد گون عز و ناز

Шамси табризии тӯии султони султонони ҷон

شمس تبریزی توی سلطان سلطانان جان

Чун ту Маҳмӯдӣ наомад ҳамчуи ман дигари Аёз

چون تو محمودی نیامد همچو من دیگر ایاز