Чун хона рӯй зи хонаи мо

چون خانه روی ز خانه ما

Бо оташ ва бо забонаи мо

با آتش و با زبانه ما

Бо рустами зол то нагӯйӣ

با رستم زال تا نگویی

Аз Рахшу зи тозӣонаи мо

از رخش و ز تازیانه ما

Зеро ҷуз содиқон ндонанд

زیرا جز صادقان ندانند

Макру дағалу баҳонаи мо

مکر و دغل و بهانه ما

Андари дили ҳеҷ кас нагунҷем

اندر دل هیچ کس نگنجیم

Чун дар сар ӯст шонаи мо

چون در سر اوست شانه ما

Ҳар ҷои пари тир ӯ бибинӣ

هر جا پر تیر او ببینی

Он ҷост яқини нишонаи мо

آن جاست یقین نشانه ما

Аз ишқ бигӯ ки ишқ домаст

از عشق بگو که عشق دامست

Зинҳор магӯ зи донаи мо

زنهار مگو ز دانه ما

Бо хотири хеш то нагӯйӣ

با خاطر خویش تا نگویی

эй муҳаррами дили фасонаи мо

ای محرم دل فسانه ما

Гар ту ба чунина Эй бигӯе

گر تو به چنینه‌ای بگویی

Валлоҳ ки тӯии чунона мо

والله که توی چنانه ما

Андари табризи бади фулонӣ

اندر تبریز بد فلانی

Иқболи дили фалонаи мо

اقبال دل فلانه ما

Хониш
ғзл шморҳ 121 — прӣ соткнӣ ъндлӣб
ғзл шморҳ 121 — нознӣн бозӣон
ғзл шморҳ 121 — орш хӣрободӣ