Риёзат нест пеши мо ҳама лутфасту бахшоиш

ریاضت نیست پیش ما همه لطفست و بخشایش

Ҳама меҳрасту дилдории ҳама айшасту осоиш

همه مهرست و دلداری همه عیش است و آسایش

Ҳар онч аз фақр кор ояд ба боғи ҷон ба бор ояд

هر آنچ از فقر کار آید به باغ جان به بار آید

Ба мо аз шаҳриёр ояду боқии ҷумлаи ороиш

به ما از شهریار آید و باقی جمله آرایش

Ҳама дидаст дар роҳаш ҳама садраст даргоҳаш

همه دیدست در راهش همه صدرست درگاهش

Вагар тан ҳаст дар коҳиш бибин ҷонро ту афзоиш

وگر تن هست در کاهش ببین جان را تو افزایش

Бибин ту лутфи покиро амири сҳмнокӣ ро

ببین تو لطف پاکی را امیر سهمناکی را

Ки ӯ як мушти хокиро кунад дар ломакони ҷояш

که او یک مشت خاکی را کند در لامکان جایش

Басии кӯрону раҳи шинон аз ӯ гаштанди раҳи байнон

بسی کوران و ره شینان از او گشتند ره بینان

Басии ҷонҳои ғамгинон чу тӯтӣ шуд шкрхоиш

بسی جان‌های غمگینان چو طوطی شد شکرخایش

Басӣ захмаст бе дашнаи зи панҷу чори вази шаш на

بسی زخمست بی‌دشنه ز پنج و چار وز شش نه

зи ишқи оташи ташна ки ҷуз хӯн нест саққояш

ز عشق آتش تشنه که جز خون نیست سقایش

Зиҳии ширин ки май сӯзам чу аз шамъаш барафрӯзам

زهی شیرین که می‌سوزم چو از شمعش برافروزم

Зиҳии шодии имрӯзами зи давлатҳои фардояш

زهی شادی امروزم ز دولت‌های فردایش

Чаро ман хокӣу пастами азирои ошиқу мастам

چرا من خاکی و پستم ازیرا عاشق و مستم

Чаро ман ҷумлаи ҷонстми зи ишқи ҷисми фарсойиш

چرا من جمله جانستم ز عشق جسم فرسایش

Ба пеши ошиқони сафи сафи бароварда ба ҳоҷиби каф

به پیش عاشقان صف صف برآورده به حاجب کف

з захм ӯст дил чун дафи даҳон аз нолаи срноиш

ز زخم اوست دل چون دف دهان از ناله سرنایش

Аз ӯ чунаст ин дил чун каз ӯ ғарқаст раҳи раҳи хӯн

از او چونست این دل چون کز او غرقست ره ره خون

Ваз ӯ ғавғост дар гардуну нолаи ҷони зи ҳайҳояш

وز او غوغاست در گردون و ناله جان ز هیهایش

Дило то чанд парҳезӣ бигӯ ту шамси табризӣ

دلا تا چند پرهیزی بگو تو شمس تبریزی

Бунаи сари ту зи сртизӣ барои фахр бар поиш

بنه سر تو ز سرتیزی برای فخر بر پایش