Рӯйиши хушу мӯяши хуш ва он турраи ҷаъди йенаш

رویش خوش و مویش خوش و‌آن طره جعد‌ینش

Сад раҳмат ҳар соъат бар ҷонаш ва бар дайнаш

صد رحمت هر ساعت بر جانش و بر دینش

Ҳар лаҳза ва ҳар соъати як шеваи нави орад

هر لحظه و هر ساعت یک شیوه نو آرد

Ширинтару нодиртар зи он шеваи пешинаш

شیرین‌تر و نادر‌تر ز‌آن شیوه پیشینش

Он турраи парчинро чун боди бшўронд

آن طره پرچین را چون باد بشوراند

Сад чин ва ду сад Мочӣн гум гардад дар чинаш

صد چین و دو صد ماچین گم گردد در چینش

Бар рӯйу қафо ӣ ма силӣ зада ҳасан ӯ

بر روی و قفا‌ی مه سیلی زده حسن او

Бар дабдабаи қорун тсхр зада мискини ш

بر دبدبه قارون تسخر زده مسکین‌ش

Он моҳ ки механдад дар шарҳ наме гунҷад

آن ماه که می‌خندد در شرح نمی‌گنجد

эй чашму чароғи ман дами даракаш ва май бениш

ای چشم و چراغ من دم درکش و می‌بینش

Сад чарх ҳаме гардад бар оби ҳаёт ӯ

صد چرخ همی‌گردد بر آب حیات او

Сад кӯҳи камари бандад дар хизмати тамкини ш

صد کوه کمر بندد در خدمت تمکین‌ش

Гӯлии магар эй лўлии ин ҷо ба чаҳ май лўлӣ ? !

گولی مگر ای لولی این جا به چه می‌لولی‌؟!

Рӯи сайд ва тамошо кун дар шоҳии шоҳини ш

رو صید و تماشا کن در شاهی شاهین‌ش

Гар асб надорад ҷон пешаш баравад лангон

گر اسب ندارد جان پیشش برود لنگان

Бинишонад он Форси ҷонро сипас зинаш

بنشاند آن فارس جان را سپس زینش

Вар пой надорад ҳам сари бандаду сари бунаад

ور پای ندارد هم سر بندد و سر بنهد

Монанди табиб ояд он шоҳ ба болини ш

مانند طبیب آید آن شاه به بالین‌ش

Ишқи сети яке ҷонии дррФтаҳ ба сад сӯрат

عشق‌ست یکی جانی دررفته به صد صورت

Девона шудам бории ман дар фану ойини ш

دیوانه شدم باری من در فن و آیین‌ش

Ҳасану намаки нодир дар сӯрат ишқ омад

حسن و نمک نادر در صورت عشق آمد

То ҳасан ва сукӯн ёбад ҷон аз паии таскини ш

تا حسن و سکون یابد جان از پی تسکین‌ش

Бар толеъи моҳи худ тақвими аҷаби баст ӯ

بر طالع ماه خود تقویم عجب بست او

Тақвим талаб мекун дар сӯраи волтини ш

تقویم طلب می‌کن در سوره والتین‌ش

Хуршед ба теғи худ онро ки кашад эй ҷон

خورشید به تیغ خود آن را که کُشد ای جان

Аз тобиш худ созад таҷҳизи шу ткФини ш

از تابش خود سازد تجهیز‌ش و تکفین‌ش

Фарҳоди ҳавоӣ ӯ рафтаи сет ба ки кандан

فرهاد هوای او رفته‌ست به که کندن

То лаъл шавад мармар аз зарбати митини ш

تا لعل شود مرمر از ضربت میتین‌ش

Ман бас кунам эй мутриб бар парда бигӯ ин ро

من بس کنم ای مطرب بر پرده بگو این را

Бишинав зи пас пардаи кару фари таҳсини ш

بشنو ز پس پرده کر و فر تحسین‌ش

Хомаш ки ба пеш омад ҷўзинаҳу лўзинаҳ

خامش که به پیش آمد جوزینه و لوزینه

Лўзинаҳ дуо гуяд ҳалво кунад омини ш

لوزینه دعا گوید حلوا کند آمین‌ش

Хониш
ғзл шморҳ 1227 — ъндлӣб