эй Юсуфи маи рӯйон ! эй ҷоҳу ҷамолати хуш

ای یوسفِ مه‌رویان! ای جاه و جمالت خوش

эй хусрав вае ширин ! эй нақшу хаёлати хуш

ای خسرو و ای شیرین! ای نقش و خیالت خوش

эй чеҳраи ту ма вааш , обаст ва дар ӯ оташ

ای چهرهٔ تو مه‌وش، آب است و در او آتش

Ҳам оташи ту нодири ҳам оби зулолати хуш

هم آتش تو نادر هم آب زلالت خوش

эй сӯрати лутфи ҳақи нақши ту хушаст алҳақ

ای صورت لطف حق نقش تو خوش است الحق

эй нақши ту рӯҳонӣ , ваии нури ҷалолати хуш

ای نقش تو روحانی، وی نور جلالت خوش

эй мастии ҳуши охир дар меҳр Биҷӯш охир

ای مستی هوش آخر در مهر بجوش آخر

Дар васл бакӯш охир эй субҳи висолати хуш

در وصل بکوش آخر ای صبح وصالت خوش

эй рӯзи з рӯй ту шаби сояи мӯии ту

ای روز ز روی تو شب سایه موی تو

Чун моҳи брои имшаб эй толеъу фолати хуш

چون ماه برآ امشب ای طالع و فالت خوش

Гар лутфу висоли ореи вари ҷавру маҳоли оре

گر لطف و وصال آری ور جور و محال آری

Омехтае бо ҷон эй ҷавру маҳолати хуш

آمیخته‌ای با جان ای جور و محالت خوش

Дил гуфт марои рӯзӣ солӣ гузарад зон ма

دل گفت مرا روزی سالی گذرد زان مه

Ҷон гуфт ба гӯши дил : к-эии дил ! мау солати хуш

جان گفت به گوشِ دل: کای دل! مه و سالت خوش

Табриз бигӯ охир бо ғамзаи шамси аддӣн

تبریز بگو آخر با غمزهٔ شمس‌الدین

К-эии фитнаи ҷодӯён ! эй саҳари ҳалолати хуш

کای فتنهٔ جادویان! ای سحر حلالت خوش