Орифонро шамъ ва шоҳид нест аз беруни хеш

عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش

Хӯн ангурӣ нахурда бодаи шани ҳам хӯни хеш

خون انگوری نخورده باده شان هم خون خویش

Ҳар касе андари ҷаҳони маҷнӯн лайле шуданд

هر کسی اندر جهان مجنون لیلیّی شدند

Орифони Лайлии хешу дам ба дами маҷнӯни хеш

عارفان لیلیِّ خویش و دم به دم مجنون خویش

Соъатии мизони онии соъатии мавзуни ин

ساعتی میزان آنی ساعتی موزون این

Баъд аз ин мизони худ шӯ то шӯии мавзуни хеш

بعد از این میزان خود شو تا شوی موزون خویش

Гар ту фиръавни манӣ аз Мисри тан берун кунӣ

گر تو فرعون منی از مصر تن بیرون کنی

Дар дарун ҳоле бибинӣ Мӯсоу ҳорӯни хеш

در درون حالی ببینی موسی و هارون خویش

Лангарӣ аз ганҷи модӯни бастае бар пои ҷон

لنگری از گنج مادون بسته‌ای بر پای جان

То фурӯтар май рӯй ҳар рӯз бо қоруни хеш

تا فروتر می‌روی هر روز با قارون خویش

Юнусӣ дидам нишаста бар лаби дарёии ишқ

یونسی دیدم نشسته بر لب دریای عشق

Гуфтамаш чунӣ ҷавобам дод бар қонӯни хеш

گفتمش چونی جوابم داد بر قانون خویش

Гуфт будам андари ин дарёи ғизои моҳе

گفت بودم اندر این دریا غذای ماهیی

Пас чу ҳарф навен хмидм то шудам зоолнўни хеш

پس چو حرف نون خمیدم تا شدم ذاالنون خویش

Зин сипас моро магӯ чунӣ ва аз чун даргузар

زین سپس ما را مگو چونی و از چون درگذر

Чун з чунӣ дам занад он кас ки шуд бе чун хеш ?

چون ز چونی دم زند آن کس که شد بی‌چون خویش؟ 

Бода ғамгинон хуранд ва мо з май хуши длтрим

باده غمگینان خورند و ما ز می خوش دلتریم

Рӯ ба маҳбӯсони ғами даҳ соқиои афюни хеш

رو به محبوسان غم ده ساقیا افیون خویش

Хӯни мо бар ғами ҳарому хӯни ғам бар мо ҳалол

خون ما بر غم حرام و خون غم بر ما حلال

Ҳар ғамии кӯи гирд мо гардид шуд дар хӯни хеш

هر غمی کو گرد ما گردید شد در خون خویش

Бодаи гулгунаи сет бар рухсори беморони ғам

باده گلگونه‌ست بر رخسار بیماران غم

Мо хуш аз ранг худему чеҳраи гулгуни хеш

ما خوش از رنگ خودیم و چهره گلگون خویش

Ман ним мавқуфи нафхи сувар ҳамчун мурдагон

من نیم موقوف نفخ صور همچون مردگان

Ҳар замонами ишқ ҷонӣ медиҳад зи афсуни хеш

هر زمانم عشق جانی می‌دهد ز افسون خویش

Дар биҳишт астбрқ сабзасту халхолу ҳарир

در بهشت استبرق سبزست و خلخال و حریر

Ишқ нақадам медиҳад аз атласу аксўни хеш

عشق نقدم می‌دهد از اطلس و اکسون خویش

Дай мунаҷҷим гуфт дидам толеъии дории ту саъд

دی منجم گفت دیدم طالعی داری تو سعد

Гуфтамаш оре валек аз моҳи рӯзафзӯни хеш

گفتمش آری ولیک از ماه روزافزون خویش

Ма ки бошад бо маи мо каз ҷамолу толеъаш

مه که باشد با مه ما کز جمال و طالعش

Наҳси Акбари саъди Акбари гашт бар гардуни хеш

نحس اکبر سعد اکبر گشت بر گردون خویش