Бар малик нест ниҳони ҳоли дилу неку бадаш
بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش
Нафас агар сари бикашади гӯш кашон ме кашадаш
نفس اگر سر بکشد گوش کشان میکشدش
Ҷони дили асли дилу асли дилат фасл диласт
جان دل اصل دل و اصل دلت فصل دلست
Вгрш ӯ надиҳади ҷони з кӣ бошад мададаш
وگرش او ندهد جان ز کی باشد مددش
Дили зи дардаш чаҳ хушиҳоу тараб ҳо дорад
دل ز دردش چه خوشیها و طربها دارد
Ту мгири он карам ваон диҳиш бе ададаш
تو مگیر آن کرم وان دهش بیعددش
Малик аламут бурид аз дилами он рӯзи тамаъ
ملک الموت برید از دلم آن روز طمع
Ки мушарраф шудам аз тавқи ҳаёти абадаш
که مشرف شدم از طوق حیات ابدش
Баради суди ду ҷаҳон ва онч наёяд ба забон
برد سود دو جهان و آنچ نیاید به زبان
Корвонӣ ки ғами ишқи худо роҳ задаш
کاروانی که غم عشق خدا راه زدش
Сӯсани астоиш ӯ кард каз ӯ ёфт забон
سوسن استایش او کرد کز او یافت زبان
Сарви озодӣ ӯ кард ки бахшед қадаш
سرو آزادی او کرد که بخشید قدش
Булбули онро бастоед ки забонаши омухт
بلبل آن را بستاید که زبانش آموخت
Гул аз ӯ ҷома даранд ки барафрӯхт хдш
گل از او جامه دراند که برافروخت خدش
Кист кӯи донаи аўмид дар ин хоки бкошт
کیست کو دانه اومید در این خاک بکاشت
Ки баҳори карамаши бознбхшиди садаш
که بهار کرمش بازنبخشید صدش
Миваи талху турши хоми тамаъ буд вале
میوه تلخ و ترش خام طمع بود ولی
Офтоби карами ту ба карам май пздш
آفتاب کرم تو به کرم میپزدش
Офтоб аз паии он саҷда ки ҳар шом кунад
آفتاب از پی آن سجده که هر شام کند
Чаҳ зиён кард аз он шоҳ ки ҷон шуд ҷасадаш
چه زیان کرد از آن شاه که جان شد جسدش
Ҳамаи шаби саҷда кунон мераваду вақти саҳар
همه شب سجده کنان میرود و وقت سحر
Равиш бахшад ки бимиради маи чарх аз ҳасадаш
روش بخشد که بمیرد مه چرخ از حسدش
Ҳар ки имрӯз кунад шаҳвати худро дар гӯр
هر که امروز کند شهوت خود را در گور
Ҳар яке ҳур шавад мӯниси гӯру алҳдш
هر یکی حور شود مونس گور و الحدش
Ҳар кӣ ӯ асб дуанд ба сӯии гумроҳӣ
هر کی او اسب دواند به سوی گمراهی
Кунад он асб лагадкӯб накол аз лагадаш
کند آن اسب لگدکوب نکال از لگدش
Бҳли абтари ту ғазалро ба азал ҳайрон бош
بهل ابتر تو غزل را به ازل حیران باش
Ки тамомаш кунад ва шарҳ диҳад ҳам самадаш
که تمامش کند و شرح دهد هم صمدش