Ман туами ту манӣ эй дӯсти Марв аз бар хеш
من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش
Хешро ғайр менигору марон аз дар хеш
خویش را غیر مینگار و مران از در خویش
Сару по гум макун аз фитна бе поёнат
سر و پا گم مکن از فتنهٔ بیپایانت
То чу ҳайрон бизанам пои ҷафо бар сари хеш
تا چو حیران بزنم پای جفا بر سر خویش
Он ки чун сояи зи шахси ту ҷудо нест манам
آن که چون سایه ز شخص تو جدا نیست منم
Макаш эй дӯсти ту бар сояи худ ханҷари хеш
مکش ای دوست تو بر سایهٔ خود خنجر خویش
эй дарахтӣ ки ба ҳар сути ҳазорон сояи сет
ای درختی که به هر سوت هزاران سایهست
Сояҳоро бинавоз ва мабар аз гавҳари хеш
سایهها را بنواز و مبُر از گوهر خویش
Сояҳоро ҳама пинҳон куну фонӣ дар нур
سایهها را همه پنهان کن و فانی در نور
Бргшои талъати хуршеди рухи анвари хеш
برگشا طلعت خورشیدرخ انور خویش
Малики дил аз дўдлии ту мхбт гашта сет
ملک دل از دودلی تو مخبط گشتهست
Бар сари тахти брои пои макаш аз минбари хеш
بر سر تخت برآ پا مکش از منبر خویش
Ақл тоҷаст чунин гуфт ба тсмили алӣ
عقل تاج است چنین گفت به تثمیل علی
Тоҷро гавҳари нави бахши ту аз гавҳари хеш
تاج را گوهر نو بخش تو از گوهر خویش