Густох макун ту нокасон ро

گستاخ مکن تو ناکسان را

Дар чашм меар ин хасон ро

در چشم میار این خسان را

Дарзии дуздӣ чу ёфт фурсат

درزی دزدی چو یافت فرصت

Кам оради ҷомаи расон ро

کم آرد جامه رسان را

Эшонро дори ҳалқа бар дар

ایشان را دار حلقه بر در

Ҳам низ наянд лоиқи он ро

هم نیز نیند لایق آن را

Пешат ба фусун ва сухра оянд

پیشت به فسوس و سخره آیند

Аз тамаъ мапуаш ин аён ро

از طمع مپوش این عیان را

Эшон чу зи хеши прғмоннд

ایشان چو ز خویش پرغمانند

Чун давр кунанд зи ту ғамонро ?

چون دور کنند ز تو غمان را ؟

Ҷузи хилват ишқ нест дармон

جز خلوت عشق نیست درمان

Ранҷи борӣки андҳон ро

رنج باریک اندهان را

ё дидани дӯст ё ҳавояш

یا دیدن دوست یا هوایش

Дигар чаҳ кунад касе ҷаҳон ро

دیگر چه کند کسی جهان را

То дидани дӯст дар хаёлаш

تا دیدن دوست در خیالش

Май дори ту дар суҷуди ҷон ро

می‌دار تو در سجود جان را

Пешаш чу чроғпоиаҳ май ист

پیشش چو چراغپایه می‌ایست

Чун фурсатҳост мари маон ро

چون فرصت‌هاست مر مهان را

Вомонда аз ин замона бошӣ

وامانده از این زمانه باشی

Кӣ бинии асли ин замон ро

کی بینی اصل این زمان را

Чун гашти гузор аз макони чашм

چون گشت گذار از مکان چشم

Зу бинад ҷони он макон ро

زو بیند جان آن مکان را

Ҷон хӯрдӣ тан чу қозғонӣ

جان خوردی تن چو قازغانی

Бар оташ на ту қозғон ро

بر آتش نه تو قازغان را

То ҷӯш бибинӣ зи андарунат

تا جوش ببینی ز اندرونت

Зон пас нхрии ту достон ро

زان پس نخری تو داستان را

Назораи нақди ҳоли хешӣ

نظاره نقد حال خویشی

Назора дарунаст расатон ро

نظاره درونست راستان را

Ин ҳол бдоит тариқаст

این حال بدایت طریقست

Бо гум шудагони даҳуми нишон ро

با گم شدگان دهم نشان را

Чун сад манзил аз ин гузаштанд

چون صد منزل از این گذشتند

Ин чун гӯям мари он касон ро

این چون گویم مر آن کسان را

Мақсӯд аз ин бигӯу рстӣ

مقصود از این بگو و رستی

Яъне ки чароғи осмон ро

یعنی که چراغ آسمان را

Махдумами шамси ҳақу дайн ро

مخدومم شمس حق و دین را

Ков ҳаст паноҳи инсу ҷон ро

کاو هست پناه انس و جان را

Табриз аз ӯ чу осмон шуд

تبریز از او چو آسمان شد

Дили гуми мкноди нардбон ро

دل گم مکناد نردبان را