Боз даромад табиб аз дар ранҷури хеш

باز درآمد طبیب از در رنجور خویش

Дасти анояти ниҳод бар сари маҳҷӯри хеш

دست عنایت نهاد بر سر مهجور خویش

Бор дигар он ҳабиб рафт бар он ғариб

بار دگر آن حبیب رفت برِ آن غریب

То ҷигар ӯ кашид шарбати мўФўри хеш

تا جگر او کشید شربت موفور خویش

Шарбат ӯ чун рабӯди гашти фано аз вуҷӯд

شربت او چون ربود گشت فنا از وجود

Соқӣ ваҳдат бимонад нозиру манзури хеш

ساقی وحدت بماند ناظر و منظور خویش

Нӯши варо неш нест вар будаш розӣам

نوش ورا نیش نیست ور بودش راضیم

Нест асали хораро чораи зи занбӯри хеш

نیست عسل خواره را چاره ز زنبور خویش

Ин шаби ҳиҷрони дароз бо ту бигӯям чарост

این شب هجران دراز با تو بگویم چراست

Фитна шуд он офтоб бар рухи мастури хеш

فتنه شد آن آفتاب بر رخ مستور خویش

Ғифлат ҳар дилбарӣ аз рух худ раҳматаст

غفلت هر دلبری از رخ خود رحمتست

Вар на бибастӣ ниқоб бар рухи машҳури хеш

ور نه ببستی نقاب بر رخ مشهور خویش

Ошиқи ҳасани худӣ лек ту пинҳони зи худ

عاشق حسن خودی لیک تو پنهان ز خود

Халъат васлат бапуш бар тани ин ъўри хеш

خلعت وصلت بپوش بر تن این عور خویش

Шукр ки хуршед ишқ рафт ба бурҷи ҳамл

شکر که خورشید عشق رفت به برج حمل

Дар дилу ҷон ҳо фиканд парвариши нури хеш

در دل و جان‌ها فکند پرورش نور خویش

Шукр ки Мӯсо бараст аз ҳамаи фиръавнён

شکر که موسی برست از همه فرعونیان

Боз ба миқот васл омад бар таври хеш

باز به میقات وصل آمد بر طور خویش

Исои ҷони дррсид бар сар ъозр дамид

عیسی جان دررسید بر سر عازر دمید

Ъозр аз афсун ӯ ҳашар шуд аз гӯри хеш

عازر از افسون او حشر شد از گور خویش

Боз сулаймон расед деву парӣ ҷамъ шуд

باز سلیمان رسید دیو و پری جمع شد

Бар ҳамаи шан арза кард хотаму маншури хеш

بر همه شان عرضه کرد خاتم و منشور خویش

Соқӣ агар боядат то кунам инро тамом

ساقی اگر بایدت تا کنم این را تمام

Бода гуё буна бар лаби махмури хеш

باده گویا بنه بر لب مخمور خویش