Бози фурӯди омадем бар дар султони хеш

باز فرود آمدیم بر در سلطان خویش

Бозгшодими хуши болу пари ҷони хеш

بازگشادیم خوش بال و پر جان خویش

Боз саодат расед домани моро кашид

باز سعادت رسید دامن ما را کشید

Бар сар гардун задем хаймау айвони хеш

بر سر گردون زدیم خیمه و ایوان خویش

Дидаи дев ва парӣ дид зи мо сарварӣ

دیده دیو و پری دید ز ما سروری

Ҳудҳуди ҷони бозгашти сӯии сулаймони хеш

هدهد جان بازگشت سوی سلیمان خویش

Соқии мисатон мо шуд шкрстони мо

ساقی مستان ما شد شکرستان ما

Юсуф ҷон баргушод ҷаъди парешони хеш

یوسف جان برگشاد جعد پریشان خویش

Дӯш маро гуфт ёр чунӣ аз ин рӯзгор

دوش مرا گفت یار چونی از این روزگار

Чун буд он кас ки дид давлати хандони хеш

چون بود آن کس که دید دولت خندان خویش

Он шукриро ки ҳеҷ Миср надидаш ба хоб

آن شکری را که هیچ مصر ندیدش به خواب

Шукр ки ман ёфтам дар бен дандони хеш

شکر که من یافتم در بن دندان خویش

Безар ва сар сарварем беҳашамӣ меҳтарем

بی‌زر و سر سروریم بی‌حشمی مهتریم

Қанд ва шукр мехӯрем дар шкрстони хеш

قند و شکر می‌خوریم در شکرستان خویش

Ту зари бас нодарӣ нест каст муштарӣ

تو زر بس نادری نیست کست مشتری

Санъати он заргарии рӯ ба сӯии кони хеш

صنعت آن زرگری رو به سوی کان خویش

Даври қамари умрҳо ноқису кӯтаҳ буд

دور قمر عمرها ناقص و کوته بود

Умри дарозии ниҳоди ёр ба даврони хеш

عمر درازی نهاد یار به دوران خویش

Дили сӯй табриз рафт дар ҳаваси шамси дайн

دل سوی تبریز رفت در هوس شمس دین

Рӯи рӯ эй дил биҷӯ зар ба ҳрмдони хеш

رو رو ای دل بجو زر به حرمدان خویش