Шинави зи синаи трнготрнги овозаш
شنو ز سینه ترنگاترنگ آوازش
Дили хароб тпидн гирифт аз оғозаш
دل خراب طپیدن گرفت از آغازش
Ба бар гирифт рубобу зи сари ниҳоди калла
به بر گرفت رباب و ز سر نهاد کله
з даст рафт дили ман чу дид сари бозаш
ز دست رفت دل من چو دید سر بازش
Дил аз бришм ӯ чун клобаҳ гардонаст
دل از بریشم او چون کلابه گردانست
Клобаҳи зоҳиру пинҳони зи чашми қзозш
کلابه ظاهر و پنهان ز چشم قزازش
Ду се бришм аз ин арғунун фурӯтар гирад
دو سه بریشم از این ارغنون فروتر گیر
Ки тунд мерасад овози ақли пардозиш
که تند میرسد آواز عقل پردازش
Бдонки тан чу ғуборасту ҷон дар ӯ чун бод
بدانک تن چو غبارست و جان در او چون باد
Валек феъл ғубор танаст ғаммозаш
ولیک فعل غبار تنست غمازش
Ғубори ҷон буд ва мерасад дигар ҷонӣ
غبار جان بود و میرسد دگر جانی
Ки зарраи зарра ба рақс омадаст аз овозаш
که ذره ذره به رقص آمدست از آوازش
Ҷаҳони танур ва дар он нонҳои рангоранг
جهان تنور و در آن نانهای رنگارنگ
Тануру нон чаҳ кунад онк дид хбозш
تنور و نان چه کند آنک دید خبازش
з сина нест самоъи дилу з берун нест
ز سینه نیست سماع دل و ز بیرون نیست
Фидоати ҷонам ҳар ҷо ки ҳаст бинавозаш
فدات جانم هر جا که هست بنوازش
Шабӣ ба танз бигуфтам дило ба ма бингар
شبی به طنز بگفتم دلا به مه بنگر
Ки ҳаст маро чизеи зи лутфи парвозаш
که هست مه را چیزی ز لطف پروازش
Чу офтоб ниҳон шуд ба ҷой ӯ бунаанд
چو آفتاب نهان شد به جای او بنهند
Чроғкӣ ки буд шаби шророндозш
چراغکی که بود شب شراراندازش
Ба ҳар ду дасти дил аз моҳи чашм худ бигирифт
به هر دو دست دل از ماه چشم خود بگرفت
Ки дили зи ғайрат шаҳ воқифаст ва аз нозаш
که دل ز غیرت شه واقفست و از نازش