Чу рӯ намӯд ба Мансури васли дилдораш

چو رو نمود به منصور وصل دلدارش

Раво буд ки расонад ба асли дили дораш

روا بود که رساند به اصل دل دارش

Ман аз қабоаши рабӯдами яке клҳўорӣ

من از قباش ربودم یکی کلهواری

Бсухт ақлу сар ва поем аз клҳўорш

بسوخت عقل و سر و پایم از کلهوارش

Шикастам аз сари девори боғ ӯ хорӣ

شکستم از سر دیوار باغ او خاری

Чаҳ хорхору талаб дар диласт аз он хораш

چه خارخار و طلب در دلست از آن خارش

Чу шергир шуд ин дили яке саҳари зи мяш

چو شیرگیر شد این دل یکی سحر ز میش

Сазад ки захм кашад аз фироқи сгсорш

سزد که زخم کشد از فراق سگسارش

Агар чаҳ караи гардуни ҳрўн ва тунд намӯд

اگر چه کره گردون حرون و تند نمود

Ба дасти ишқ вай омад школу афсораш

به دست عشق وی آمد شکال و افسارش

Агар чаҳ соҳиб садраст ақлу баси доно

اگر چه صاحب صدرست عقل و بس دانا

Ба ҷоми ишқ гарав шуд радоу дастораш

به جام عشق گرو شد ردا و دستارش

Басо дило ки ба зинҳор омад аз ишқаш

بسا دلا که به زنهار آمد از عشقش

Кашони кашони бкшидши надоди зинҳораш

کشان کشان بکشیدش نداد زنهارش

Ба рӯзи сарди яке пӯстин бади андари ҷӯ

به روز سرد یکی پوستین بد اندر جو

Ба ъўр гуфтам дараҷа ба ҷӯи буруни Ораш

به عور گفتم درجه به جو برون آرش

На пӯстин буд он хирс буд андари ҷӯ

نه پوستین بود آن خرس بود اندر جو

Фитода буд ҳамеи баради оби ҷўборш

فتاده بود همی‌برد آب جوبارش

Даромад ӯ ба тамаъ то ба пӯст хирс расед

درآمد او به طمع تا به پوست خرس رسید

Ба дасти хирси бикради он тамаъи гирифтораш

به دست خرس بکرد آن طمع گرفتارش

БгФтмш ки раҳо кун ту пӯстин бозо

بگفتمش که رها کن تو پوستین بازآ

Чаҳ давр ва дайр бимонадӣ ба ранҷу пайкораш

چه دور و دیر بماندی به رنج و پیکارش

Бигуфт рӯ ки марои пӯстин чунон бигирифт

بگفت رو که مرا پوستین چنان بگرفت

Ки нест умеди раҳои зи чанги ҷаббораш

که نیست امید رهایی ز چنگ جبارش

Ҳазор ғӯта маро медиҳад ба ҳар соъат

هزار غوطه مرا می‌دهد به هر ساعت

Халос нест аз он чанги ошиқи Афшораш

خلاص نیست از آن چنگ عاشق افشارش

Хамаш басаст ҳикояти ишоратӣ бас кун

خمش بس است حکایت اشارتی بس کن

Чаҳ ҳоҷатаст бар ақли тӯли тӯмораш

چه حاجتست بر عقل طول طومارش