Дилӣ каз ту сӯзад чаҳ бошад давояш

دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش

Чу ташна ту бошад ки бошад саққояш

چو تشنه تو باشد که باشد سقایش

Чу бемор гардад ба бозор гардад

چو بیمار گردد به بازار گردد

Дукон ту ҷӯяд лаби қндхоиш

دکان تو جوید لب قندخایش

Тӯии боғу гулшани тӯии рӯзи равшан

توی باغ و گلشن توی روز روشن

Макун дил чу оҳани марон аз лақояш

مکن دل چو آهن مران از لقایش

Ба дард ва ба зорӣ ба андӯҳу хорӣ

به درد و به زاری به اندوه و خواری

Аҷаб чанд дории буруни сароиш

عجب چند داری برون سرایش

Мҳо аз сар ӯ чу ту сояи барадӣ

مها از سر او چو تو سایه بردی

Чаҳ суд ва чаҳ роҳати зи сояи ҳамоиш

چه سود و چه راحت ز سایه همایش

Чу як дам набинад ҷамолу ҷалолат

چو یک دم نبیند جمال و جلالت

Бигирад малолии зи ҷону зи ҷояш

بگیرد ملالی ز جان و ز جایش

Ҷаҳон аз баҳораш чу фирдавс гардад

جهان از بهارش چو فردوس گردد

Чаман безабонӣ бигӯед санояш

چمن بی‌زبانی بگوید ثنایش

Ҷавоҳир ки бахшад кафи баҳри хеш

جواهر که بخشد کف بحر خویَش

Физоиш ки бахшад рухи ҷони физоиш

فزایش که بخشد رخ جان فزایش

Ҷаҳон соя туаст равиш аз ту дорад

جهان سایه توست روش از تو دارد

зи нур ту бошад бақоу фанояш

ز نور تو باشد بقا و فنایش

Манам муҳраи ту фитодаи зи дастат

منم مهره تو فتاده ز دستت

Аз ин тоси ғурбати биёи дррбоиш

از این طاس غربت بیا درربایش

Бигирам адабро бабандам ду лаб ро

بگیرم ادب را ببندم دو لب را

Ки то роз гуяд лаби длгшоиш

که تا راز گوید لب دلگشایش