Исои рӯҳи гуруснаи сет чу зоғ
عیسی روح گرسنهست چو زاغ
Хар ӯ мекунад зи кунҷиди коғ
خر او میکند ز کنجد کاغ
Чунк хар хӯрд ҷумлаи кунҷид ро
چونک خر خورد جمله کنجد را
Аз чаҳ равғани кашеми баҳри чароғ
از چه روغن کشیم بهر چراغ
Чунк хуршеди сӯй ақраб рафт
چونک خورشید سوی عقرب رفت
Шуд ҷаҳони тираи рӯи зи меғу зи моғ
شد جهان تیره رو ز میغ و ز ماغ
ОФтобо руҷӯъ кун ба маҳал
آفتابا رجوع کن به محل
Бар ҷабини хазону дай на доғ
بر جبین خزان و دی نه داغ
ОФтобои ту дар ҳамли ҷонӣ
آفتابا تو در حمل جانی
Аз ту сарсабзи хоку хандони боғ
از تو سرسبز خاک و خندان باغ
ОФтобо чу башиканӣ дили дай
آفتابا چو بشکنی دل دی
Аз ту гардад баҳори гарми димоғ
از تو گردد بهار گرم دماغ
ОФтобои закоти нур ту аст
آفتابا زکات نور تو است
Ончи ин офтоб кард иблоғ
آنچ این آفتاب کرد ابلاغ
Сад ҳазор офтоб дид Аҳмад
صد هزار آفتاب دید احمد
Чун туро дида буд ӯ мозоғ
چون تو را دیده بود او مازاغ
Зон нагашт ӯ бигард пояи ҳавз
زان نگشت او بگرد پایه حوض
Кӯи зи баҳр ҳаёт дид асбоғ
کو ز بحر حیات دید اسباغ
Офтобат аз он ҳаме хонам
آفتابت از آن همیخوانم
Ки иборати зи тести танги мсоғ
که عبارت ز تست تنگ مساغ
Муждаи ту чу дарфиканд баҳор
مژده تو چو درفکند بهار
Боғи бардошти базму маҷлису лоғ
باغ برداشت بزم و مجلس و لاغ
Карда мисатони боғи ашкўФаҳ
کرده مستان باغ اشکوفه
Карда сайрони хоки истифроғ
کرده سیران خاک استفراغ
Ҳалаи бофон ғайб ме бофанд
حله بافان غیب میبافند
Ҳалаҳо ва падед нест пноғ
حلهها و پدید نیست پناغ
Кӣ гузорад худои туро фориғ
کی گذارد خدا تو را فارغ
Чун худоро з кор нест фироқ
چون خدا را ز کار نیست فراغ
Сад ҳазорон банно ва як банно
صد هزاران بنا و یک بنا
Ранги ҷомаи ҳазор ва як саббоғ
رنگ جامه هزار و یک صباغ
Нағзҳоро мизоҷ ӯ моя
نغزها را مزاج او مایه
Пӯстҳоро алоҷ ӯ даббоғ
پوستها را علاج او دباغ
Лаълҳоро дурахш ӯ сайқал
لعلها را درخش او صیقل
Симу зарро кифояташи сўоғ
سیم و زر را کفایتش صواغ
Булбулони замир худ дигаранд
بلبلان ضمیر خود دگرند
Нутқи ҳиси пешашон чу бонги калоғ
نطق حس پیششان چو بانگ کلاغ
Бас ки ҳамроз булбулон набӯд
بس که همراز بلبلان نبود
Онки берун буд зи боғу зи роғ
آنک بیرون بود ز باغ و ز راغ