Мо ду се масти хилватии ҷамъи шудеми ин тараф

ما دو سه مست خلوتی، جمع شدیم این طرف

Чун шутурони рӯ ба рӯи пўзи ниҳода дар алаф

چون شتران رو به رو، پوز نهاده در علف

Ҳар тарафӣ ҳаме расад масту хароби ҷўқи ҷўқ

هر طرفی همی رسد، مست و خراب جوق جوق

Чун шутурони масти лаб суст фиканда карда каф

چون شتران مست‌لب، سست فکنده، کرده کف

Хуш бихӯред коштрон раҳ набаранд сӯии мо

خوش بخورید کاشتران ره نبرند سوی ما

Зонк бўодӣ андаранд мо сари кӯҳ бар шараф

زآنک به وادی اندرند، ما سر کوه بر شرف

Гарчи дрозгрднанд то сари кӯҳ кӣ расанд

گر چه درازگردنند، تا سر کوه کی رسند؟

Врчаҳ ки ъФ ъФӣ кунанд ғам нахӯрем мо зи ъФ

ور چه که عف‌عفی کنند، غم نخوریم ما ز عف

Баҳр агар шавад ҷаҳони киштӣ Нӯҳ андарем

بحر اگر شود جهان، کشتی نوح اندریم

Киштии Нӯҳ кӣ буд сухраи офату талаф

کشتی نوح کی بوَد، سخرهٔ آفت و تلف؟

Ҷумлаи ҷаҳони парасти ғам дар паии мансабу дирам

جمله جهان‌پرست غم، در پیِ منصب و درم

Мо хушу нӯшу муҳтарами масти хрФ дар ин кнФ

ما خوش و نوش و محترم، مست خرف در این کنف

Кон зумуррадем мо офати чашми мори ғам

کان زمردیم ما، آفت چشم مار غم

Онки асири ғам буд ҳисса ӯст воосФ

آنک اسیر غم بود، حصه اوست وا اَسَف

Мутриби орифони биё маст шуданд орифон

مطرب عارفان بیا، مست شدند عارفان

Зуд бигӯ рубоӣии пеш дро бигир даф

زود بگو رباعیی، پیش درآ، بگیر دف

Бод ба бешаи дрФкн бар сар ҳар дарахти зан

باد به بیشه درفکن، بر سر هر درخت زن

То ки шаванд срФшони шохи дарахти саф ба саф

تا که شوند سرفشان، شاخ درخت صف به صف

Аблаҳ агар занах занад ту раҳи ишқ гум макун

ابله اگر زنخ زند، تو ره عشق گم مکن

Ишқи ҳаёти ҷон буд мурда буд дигар ҳарф

عشق، حیاتِ جان بوَد، مرده بوَد دگر حرف

Чун ғазалӣ ба сари барии мадҳати шамс дайн бигӯ

چون غزلی به سر بری، مدحت شمس دین بگو

Аз табриз ёд кун кӯрии хасми нохалаф

از تبریز یاد کن، کوری خصم ناخلف