Ман чу Мӯсо дар замони оташи шавқу лақо

من چو موسی در زمان آتش شوق و لقا

Сӯии кӯҳ тавр рафтам ҳбзои лии ҳбзо

سوی کوه طور رفتم حبذا لی حبذا

Дидам он ҷои подшоҳии хусравии ҷони парварӣ

دیدم آن جا پادشاهی خسروی جان‌پروری

Дилрабое ҷон физойӣ баси латифу хуши лақо

دلربایی جان‌فزایی بس لطیف و خوش‌لقا

Кӯҳи тавру дашту саҳро аз фурӯғи нур ӯ

کوه طور و دشت و صحرا از فروغ نور او

Чун биҳишт ҷовдонӣ гашта аз фару зё

چون بهشت جاودانی گشته از فر و ضیا

Соқёни симбрро ҷоми зарринҳо ба каф

ساقیان سیمبر را جام زرین‌ها به کف

Рӯишон чун моҳи тобони пеши он султони мо

رویشان چون ماه تابان پیش آن سلطان ما

Рӯйҳои заъфаронро аз ҷамолаши тоб ҳо

روی‌های زعفران را از جمالش تاب‌ها

Чашмҳои муҳаррамонро аз ғубораши тўтё

چشم‌های محرمان را از غبارش توتیا

Аз навой ишқ ӯ он ҷои замин дар ҷӯш буд

از نوای عشق او آن‌جا زمین در جوش بود

Вази ҳавои васл ӯ дар чарх доим шуд само

وز هوای وصل او در چرخ دایم شد سما

Дар фано чун бингаред он шоҳи шоҳони як назар

در فنا چون بنگرید آن شاه شاهان یک نظر

Пои ҳимматро фано биниҳод бар фарқи бақо

پای همّت را فنا بنهاد بر فرق بقا

Мутриби он ҷои пардаҳо бар ҳам занад худ нур ӯ

مطرب آن‌جا پرده‌ها بر هم زند خود نور او

Кӣ гузорад дар ду олами пардаеро дар ҳаво

کی گذارد در دو عالم پرده‌ای را در هوا

Ҷамъ гашта сояи алтоф бо хуршеди фазл

جمع گشته سایه الطاف با خورشید فضل

Ҷамъи аздод аз камоли ишқ ӯ гашта раво

جمع اضداد از کمال عشق او گشته روا

Чун ниқоб аз рӯй ӯ боди сабои андррбўд

چون نقاب از روی او باد صبا اندرربود

Маҳви гашти он ҷои хаёли ҷумлаи шан ва шуд ҳбо

محو گشت آن‌جا خیال جمله‌شان و شد هبا

Лек андар маҳв ҳастишон яке сад гашта буд

لیک اندر محو هستی‌شان یکی صد گشته بود

Ҳаст маҳв ва маҳв ҳаст он ҷо бидид омад маро

هست محو و محو هست آن‌جا بدید آمد مرا

То бидидам аз варои он ҷаҳони ҷони сифат

تا بدیدم از ورای آن جهان جان‌صفت

Зарраҳо андари ҳавояш аз вафо ва аз сафо

ذره‌ها اندر هوایش از وفا و از صفا

Баси хаҷали гаштами зи рӯйиши он замон то лоҷарам

بس خجل گشتم ز رویش آن زمان تا لاجرم

Ҳар замон зуннор мебибаредам аз ҷавру ҷафо

هر زمان زنار می‌ببریدم از جور و جفا

Гуфтам эй ма тавба кардам тавбаҳоро рад макун

گفتم ای مه توبه کردم توبه‌ها را رد مکن

Гуфт бас роҳаст пешат то бибинӣ тавба ро

گفت بس راهست پیشت تا ببینی توبه را

Содиқ омад гуфт ӯ вази моҳи давр афтода ам

صادق آمد گفت او وز ماه دور افتاده‌ام

Чун ҳуҷҷоҷи гумшудаи андари муғелони фано

چون حجاج گمشده اندر مغیلان فنا

Нури он ма чун Суҳайлу шаҳри табризи он Яман

نور آن مه چون سهیل و شهر تبریز آن یمن

Ин яке рамзӣ буд аз шоҳи мо сдролъло

این یکی رمزی بود از شاه ما صدرالعلا