Соқио гардон кун охири он шароби соф ро

ساقیا گردان کن آخر آن شرابِ صاف را

Маҳв кун ҳасту адамро бардарон ин лоф ро

محو کن هست و عدم را بردران این لاف را

Он меӣ каз қӯту лутфу равоқӣу тараб

آن میی کز قوت و لطف و رواقی و طرب

Барканд аз бех ҳастӣ чу кӯҳи қоф ро

برکند از بیخ هستیِ چو کوه قاف را

Дар димоғи андари ббоФди хамри софӣ то димоғ

در دماغ اندر ببافد خمرِ صافی تا دماغ

Дар замон берун кунад ҷўлоаҳ ҳастӣ боф ро

در زمان بیرون کند جولاهِ هستی‌باف را

Он меӣ каз зулму ҷавру кофариҳои хушаш

آن میی کز ظلم و جور و کافری‌های خوشش

Шарм ояд адл ва доду дайни боинсоф ро

شرم آید عدل و داد و دینِ باانصاف را

Ақлу тадбиру сифоти тест чун асторгон

عقل و تدبیر و صفاتِ تست چون اِستارگان

Зон май хўршидўши ту маҳв кун авсоф ро

زان می خورشیدوش تو محو کن اوصاف را

Ҷоми ҷон пар кун аз он мебингар андари лутф ӯ

جام جان پر کن از آن می بنگر اندر لطف او

То кушояди чашм ҷонат бинад он алтоф ро

تا گشاید چشم جانت بیند آن الطاف را

Тан чу кафшии ҷони ҳайвонӣ дар ӯ чун кафшгар

تن چو کفشی جانِ حیوانی در او چون کفشگر

Роздори шоҳ кӣ хонанд ҳар аскоФро ?

رازدارِ شاه کی خوانند هر اسکاف را ؟

Рӯҳи норай аз куҷо дорад зи нур май хабар ?

روحِ ناری از کجا دارد ز نورِ می خبر ؟

Оташи ғайрат куҷо бошад дили хзоФро ?

آتش غیرت کجا باشد دلِ خزاف را ؟

Сайф ҳақ гаштаст шамси аддӣни мо дар дасти ҳақ

سیفِ حق گشتست شمس‌الدینِ ما در دستِ حق

Офарини он сайфроу марҳабои сайёф ро

آفرین آن سیف را و مرحبا سیّاف را

Асби ҳоҷатҳои муштоқони бадви андари расоад

اسبِ حاجت‌های مشتاقان بدو اندر رساد

эй худо зойеъ макун ин сайр ва ин алҳоФ ро

ای خدا ضایع مکن این سیر و این الحاف را

Шаҳр табризаст онк аз шавқ ӯ мастӣ буд

شهر تبریزست آنک از شوقِ او مستی بوَد

Гар хабар гардад зи сари сар ӯ аслоф ро

گر خبر گردد ز سر سر او اسلاف را