Туро саодати бодо дар он ҷамолу ҷалол

تو را سعادت بادا در آن جمال و جلال

Ҳазор ошиқ агар марди хӯни моти ҳалол

هزار عاشق اگر مرد خون مات حلال

Ба як дамами бФрўзӣ ба як дамам бикашӣ

به یک دمم بفروزی به یک دمم بکشی

Чу оташем ба пеши ту эй латифи хисол

چو آتشیم به پیش تو ای لطیف خصال

Дили обу қолаби кӯзаи сету хавф бар кӯза

دل آب و قالب کوزه‌ست و خوف بر کوزه

Чу об рафт ба аслаши шикастаи гири суфол

چو آب رفت به اصلش شکسته گیر سفال

Туро чигуна фиребам чаҳ дар ҷувол кунам

تو را چگونه فریبم چه در جوال کنم

Ки асли макри тӯйу чароғ ҳар мҳтол

که اصل مکر توی و چراغ هر محتال

Ту дар ҷувол наганҷӣу домро бадарӣ

تو در جوال نگنجی و دام را بدری

Ки дидааст ки ширӣ равад даруни ҷувол

که دیده است که شیری رود درون جوال

На гурбае ки рӯй дар ҷуволу бастаи шӯй

نه گربه‌ای که روی در جوال و بسته شوی

Ки шери пеши ту бар рег мезанад дунбол

که شیر پیش تو بر ریگ می‌زند دنبال

Ҳазор сӯрат зебо бирӯяд аз дилу ҷон

هزار صورت زیبا بروید از دل و جان

Чу абри ишқ ту борид дар бе амсол

چو ابر عشق تو بارید در بی‌امثال

Мисоли онки баборади зи осмони борон

مثال آنک ببارد ز آسمان باران

Чу қубба қубба шавад ҷӯйу ҳавзу оби зулол

چو قبه قبه شود جوی و حوض و آب زلال

Чаҳ қуббаи қубба каз он қуббаҳо бурун оянд

چه قبه قبه کز آن قبه‌ها برون آیند

Гулу бунафшау насрину сунбул чу ҳилол

گل و بنفشه و نسرین و سنبل چو هلال

Бигӯямат ки аз инҳо каён бурун оянд

بگویمت که از این‌ها کیان برون آیند

Шунӯдам аз такашон бонги жғжғи халхол

شنودم از تکشان بانگ ژغژغ خلخال

Радои Аҳмад мурсал бигир эй ошиқ

ردای احمد مرسل بگیر ای عاشق

Салои ишқи шинав ҳар дам аз равони балол

صلای عشق شنو هر دم از روان بلال

Бҳли маро ки бигӯеми аҷоибат эй ишқ

بهل مرا که بگوییم عجایبت ای عشق

Дарии гушойам дар ғайби халқро зи мақол

دری گشایم در غیب خلق را ز مقال

Ҳама чу кӯс ва чу таблем дили тиҳии пешат

همه چو کوس و چو طبلیم دل تهی پیشت

Бароварем фиғон чун зании ту захми дўол

برآوریم فغان چون زنی تو زخم دوال

Чигуна табл напарад биппар крмно

چگونه طبل نپرد بپر کَرَّمنا

Ки бошадаш чу ту султони занандау тбол

که باشدش چو تو سلطان زننده و طبال

Худ офтоби ҷаҳонии ту шамси табризӣ

خود آفتاب جهانی تو شمس تبریزی

Вале мудом на он шамс кӯ расад ба завол

ولی مدام نه آن شمس کو رسد به زوال

Хониш
ғзл шморҳ 1354 — ъндлӣб