эй бо ману пинҳон чу дил аз дил саломат ме кунам
ای با من و پنهان چو دل، از دل سلامت میکنم
Ту каъбае ҳар ҷои рӯми қасд мақомат ме кунам
تو کعبهای، هر جا روم قصد مقامت میکنم
Ҳар ҷо ки ҳастӣ ҳозирӣ аз давр дар мо нозирӣ
هر جا که هستی حاضری، از دور در ما ناظری
Шаби хона равшан мешавад чун ёд науммат ме кунам
شب خانه روشن میشود چون یادِ نامت میکنم
Гуҳи ҳамчуи бози ошно бар дасти ту пар май занам
گَه همچو باز آشنا بر دست تو پر میزنم
Гуҳ чун кабӯтари пурзанони оҳанг бомат ме кунам
گَه چون کبوتر پرزنان آهنگ بامت میکنم
Гар ғоибӣ ҳар дам чаро осеб бар дил май занӣ
گر غایبی هر دم چرا آسیب بر دل میزنی؟!
Вари ҳозирии пас ман чаро дар сина домат ме кунам
ور حاضری پس من چرا در سینه دامت میکنم
Даврӣ ба тан лек аз дилами андари дили ту рўзнист
دوری به تن، لیک از دلم اندر دل تو روزنیست
Зон равзани дуздидаи ман чун ма паёмат ме кунам
زان روزنِ دزدیده من چون مه پیامت میکنم
эй офтоб аз даври ту бар мо фиристӣ нури ту
ای آفتاب، از دورْ تو بر ما فرستی نورْ تو
эй ҷон ҳар маҳҷӯри ту ҷонро ғуломат ме кунам
ای جان هر مهجور تو، جان را غلامت میکنم
Ман оинаи дилро зи ту ин ҷои сқолӣ май даҳум
من آینهٔ دل را ز تو اینجا صقالی میدهم
Ман гӯши худро дафтари лутф каломат ме кунам
من گوش خود را دفتر لطف کلامت میکنم
Дар гӯши ту дар ҳуши туу андари дили пурҷӯши ту
در گوش تو، در هوش تو، وَندر دل پرجوش تو
Инҳо чаҳ бошад ту манӣ венаи васф омат ме кунам
اینها چه باشد؟! تو منی وین وصف عامت میکنم
эй дил на андар моҷаро мегуфт он дилбари ту ро
ای دل، نه اندر ماجرا میگفت آن دلبر تو را
Ҳар чанд аз ту кам шавад аз худ тамомат ме кунам
«هر چند از تو کم شود از خود تمامت میکنم؟!»
эй чора дар ман чорагар ҳайрони шӯу назора гар
ای چاره در من چارهگر، حیران شو و نظّارهگر
Бингар каз ин ҷумлаи сувари ин дам кадомат ме кунам
بنگر کز این جمله صُوَر این دم کدامت میکنم
Гуҳи рост монанди алифи гуҳи каж чу ҳарфи мухталиф
گَه راست مانند الف، گَه کژ چو حرف مختلف
Як лаҳзаи пухта май шӯии як лаҳза хомат ме кунам
یک لحظه پخته میشوی، یک لحظه خامت میکنم
Гар солҳо раҳ май рӯй чун муҳрае дар дасти ман
گر سالها ره میروی چون مهرهای در دست من
Чизе ки ромиш мекунӣ зон чиз ромат ме кунам
چیزی که رامش میکنی زان چیز رامت میکنم
эй шаҳи ҳисоми аддӣни ҳасан май гӯй бо ҷонон ки ман
ای شه حُسامالدّین حسن، میگوی با جانان که: «من
Ҷонро ғуломи маърифати баҳр ҳисомат ме кунам
جان را غلاف معرفت بهرِ حُسامت میکنم»