Ъшқои туро қозӣ барам кошкстим ҳамчун санам

عشقا، تو را قاضی برم کاشکستیم همچون صنم

Аз ман нахоҳад каси гўо ки шоҳидами неи зоминам

از من نخواهد کس گوا که شاهدم، نی ضامنم

Мқзии тӯии қозии тӯии мстқблу мозии тӯй

مقضی توی، قاضی توی، مستقبل و ماضی توی

Хашмин тӯии розии тӯй то чун намоеи дам ба дам

خشمین توی، راضی توی، تا چون نمایی دم به دم

эй ишқи зебои манӣ ҳам ман туами ҳам ту манӣ

ای عشق زیبای منی، هم من توام هم تو منی

Ҳам силӣ ва ҳам хирмании ҳам шодеи ҳам дарду ғам

هم سیلی و هم خرمنی، هم شادیی هم درد و غم

Онҳо тӯии венаҳо тӯии вазин ва он танҳо тӯй

آن‌ها توی، وین‌ها توی، وز این و آن تنها توی

Ваон дашт бо паҳнои тӯй ваон кӯҳу саҳрои карам

وآن دشت با پهنا توی، وآن کوه و صحرای کرم

Ширинии хуишони тӯии сармастии эшон тӯй

شیرینی خویشان توی، سرمستی ایشان توی

Дарёии дроФшони тӯии конҳои пари зару дирам

دریای دُرافشان توی، کان‌های پُر زرّ و درم

Ишқ сухан кӯшӣ тӯии савдои хомӯшии тӯй

عشق سخن کوشی توی، سودای خاموشی توی

Идрок ва бе ҳушии тӯии куфру ҳудои адлу ситам

ادراک و بی‌هوشی توی، کفر و هدی عدل و ستم

эй хусрави шоҳаншаҳон эй тхтгоҳти ақлу ҷон

ای خسرو شاهنشهان، ای تختگاهت عقل و جان

эй бенишон бо сад нишон эй махзанати баҳри адам

ای بی‌نشان با صد نشان، ای مخزنت بحر عدم

Пеши ту хубон ва батон чун пеши сӯзани лаъибатон

پیش تو خوبان و بتان چون پیش سوزن لعبتان

Зишташ кунӣ нағзаш кунӣ брдрӣ аз маргу суқм

زشتش کنی، نغزش کنی، بردری از مرگ و سقم

Ҳар нақш бо нақшӣ дигар чун шер будӣу шукр

هر نقش با نقشی دگر، چون شیر بودی و شکر

Гар воқФндии нақшҳо ки омаданд аз як қалам

گر واقفندی نقش‌ها که آمدند از یک قلم

Он кас ки омад сӯии ту то ҷон диҳад дар кӯии ту

آن کس که آمد سوی تو تا جان دهد در کوی تو

Рашк ту гуяд ки бирав лутф ту хонд ки нъм

رشک تو گوید که: «برو»، لطف تو خواند که: «نعم»

Лутфи ту собиқ мешавад ҷаззоб ошиқ ме шавад

لطف تو سابق می‌شود، جذّاب عاشق می‌شود

Бар қаҳр собиқ мешавад чун равшаноӣ бар зулм

بر قهر سابق می‌شود، چون روشنایی بر ظلم

Ҳар зиндаеро мекашад ваҳми хаёлии сӯ ба сӯ

هر زنده‌ای را می‌کشد وهم و خیالی سو به سو

Карда хаёлиро кафати лшкркшу соҳиби илм

کرده خیالی را کَفَت لشکرکش و صاحب علم

Дигари хаёлиоварӣ з аввал рибоед сарварӣ

دیگر خیالی آوری، ز اوّل رباید سروری

Онро асир ин кунӣ эй молики алмалику ҳашам

آن را اسیر این کنی، ای مالک الملک و حشم

Ҳар дами хаёлӣ нав расад аз сӯии ҷони андари ҷасад

هر دم خیالی نو رسد از سوی جان اندر جسد

Чун кӯдакони қалъа базм гуяд зи қисоми алқсм

چون کودکان «قلعه بزم» گوید ز قسام القسم

Хомаш кунам бандами даҳон то брншўрди ин ҷаҳон

خامش کنم، بندم دهان، تا برنشورد این جهان

Чун менаганҷӣ дар баён дигар нагӯям беш ва кам

چون می‌نگنجی در بیان، دیگر نگویم بیش و کم