Бигуфтам ҳол дил гӯям аз он навъе ки донистам
بگفتم حال دل گویم از آن نوعی که دانستم
Баромади мавҷи оби чашму хӯни дили нтонстм
برآمد موج آب چشم و خون دل نتانستم
Шикаста баста мегуфтам прир аз шарҳи дили чизе
شکسته بسته میگفتم پریر از شرح دل چیزی
Тнк шуд ҷоми фикр ва ман чу шиша хирад бишикастам
تنک شد جام فکر و من چو شیشه خرد بشکستم
Чу таҳта таҳта бишикастанд киштиҳо дар ин тӯфон
چو تخته تخته بشکستند کشتیها در این طوفان
Чаҳ бошад заврақи ман худ ки ман бепо ва бе дастам
چه باشد زورق من خود که من بیپا و بیدستم
Шикаст аз мавҷи ин киштӣ на хӯбӣ монад ва на зиштӣ
شکست از موج این کشتی نه خوبی ماند و نه زشتی
Шудам бехеш ва худро ман сабк бар таҳтае бастам
شدم بیخویش و خود را من سبک بر تختهای بستم
На болоем на паст аммо валек ин ҳарф паст омад
نه بالایم نه پست اما ولیک این حرف پست آمد
Ки гуҳи зини мавҷ бар авҷами гуҳӣ зон авҷ дар пастам
که گه زین موج بر اوجم گهی زان اوج در پستم
Чаҳ донам нестам ҳастам валек ин моя ме донам
چه دانم نیستم هستم ولیک این مایه میدانم
Чу ҳастам нестам эй ҷон вале чун нестам ҳастам
چو هستم نیستم ای جان ولی چون نیستم هستم
Чаҳ шак монад маро дар ҳашар чун сад раҳ дар ин маҳшар
چه شک ماند مرا در حشر چون صد ره در این محشر
Чу андеша бамурдам зор ва чун андешаи брҷстм
چو اندیشه بمردم زار و چون اندیشه برجستم
Ҷигар хӯн шуд зи сайёдии марои борӣ дар ин водӣ
جگر خون شد ز صیادی مرا باری در این وادی
зи сайдам чун набад шодӣ шудам ман сайду ворстм
ز صیدم چون نبد شادی شدم من صید و وارستم
Буд андеша чун беша дар ӯ сад гург ва як мешаҳ
بود اندیشه چون بیشه در او صد گرگ و یک میشه
Чаҳ андеша кунам пеша ки ман зи андешаи даҳ мастам
چه اندیشه کنم پیشه که من ز اندیشه ده مستم
Ба ҳар чоҳӣ ки баркандам зи аввали ман дарафтодам
به هر چاهی که برکندم ز اول من درافتادم
Ба ҳар домӣ ки биниҳодам ман андари доми пайвастам
به هر دامی که بنهادم من اندر دام پیوستم
Хасӣ ки мштриш омад хаёли хом риш омад
خسی که مشتریش آمد خیال خام ریش آمد
Сбол аз кибр май молад ки рӯи ман кори крдстм
سبال از کبر میمالد که رو من کار کردستم
Чаҳ кардӣ охир эй кавдани нишондии гул дар ин гулхан
چه کردی آخر ای کودن نشاندی گل در این گلخن
Нараст аз гулшанати баррагӣ валек аз хори ту хстм
نرست از گلشنت برگی ولیک از خار تو خستم
Маро воҷиб кунад ки ман бурун оем чу гул аз тан
مرا واجب کند که من برون آیم چو گل از تن
Ки умрам шуд ба шаст ва ман чу сину шин дар ин шастам
که عمرم شد به شصت و من چو سین و شین در این شستم