Ҳамаи бозони аҷаби монданд дар оҳанги парвозам

همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازم

Кабӯтари ҳамчу ман дидӣ ки ман дар ҷустани бозам

کبوتر همچو من دیدی که من در جستن بازم

Ба ҳар ҳангом ҳар мурғӣ ба ҳар парии ҳамеи пурд

به هر هنگام هر مرغی به هر پری همی‌پرد

Магари ман санги пӯлодам ки дар парвози оғозам

مگر من سنگ پولادم که در پرواز آغازم

Даҳон магушоӣ беҳангом ва май тарс аз забони ман

دهان مگشای بی‌هنگام و می ترس از زبان من

Забонатгар буд заррини забони даракаш ки ман газам

زبانت گر بود زرین زبان درکش که من گازم

Ба днбл дунба мегуяд маро нешӣаст дар ботин

به دنبل دنبه می گوید مرا نیشی است در باطن

Туро бишкофам эй днблгар аз оғоз бинавозам

تو را بشکافم ای دنبل گر از آغاز بنوازم

Бимолам бар ту ман худро ба нармӣ то шӯии эмин

بمالم بر تو من خود را به نرمی تا شوی ایمن

Ба ногоҳонт бишкофам ки то доне чаҳ фани созам

به ناگاهانت بشکافم که تا دانی چه فن سازم

Даҳон магушоӣ ин соъати азирои днбли хомӣ

دهان مگشای این ساعت ازیرا دنبل خامی

Чу вақт ояд шӯии пухта ба кор ту бипардозам

چو وقت آید شوی پخته به کار تو بپردازم

Кадомин шӯхи барад аз мо ки дидаи шӯхи крдстӣ

کدامین شوخ برد از ما که دیده شوخ کردستی

Чаҳ хуонеи дидаи пиҳиро ки пас фардоаши бгдозм

چه خوانی دیده پیهی را که پس فرداش بگدازم

Камони нутқи ман бустон ки тири қаҳр май пурд

کمان نطق من بستان که تیر قهر می پرد

Ки аз мастии мабодои тири сӯй хеш андозам

که از مستی مبادا تیر سوی خویش اندازم

Яке сӯзӣаст созандаи итоби шамси табризӣ

یکی سوزی است سازنده عتاب شمس تبریزی

Раҳам аз олами норай чу бо ин сӯзи дрсозм

رهم از عالم ناری چو با این سوز درسازم