Ниҳодами пой дар ишқ ки бар ушшоқ сар бошам
نهادم پای در عشقی که بر عشاق سر باشم
Манам фарзанди ишқи ҷон вале пеш аз падар бошам
منم فرزند عشق جان ولی پیش از پدر باشم
Агар чаҳ равғани бодом аз бодом ме зояд
اگر چه روغن بادام از بادام می زاید
Ҳаме гуяд ки ҷон донад ки ман беш аз шаҷар бошам
همیگوید که جان داند که من بیش از شجر باشم
Ба зоҳирбин ҳаме гуяд чу масҷуд млоик шуд
به ظاهربین همیگوید چو مسجود ملایک شد
Ки эй аблаҳи равои дорӣ ки ҷисм мухтасар бошам
که ای ابله روا داری که جسم مختصر باشم
Замонӣ бар кафи ишқаш чу симобии ҳамеи ларзам
زمانی بر کف عشقش چو سیمابی همیلرزم
Замонӣ дар бар маъдани ҳамаи дили ҳамчу зар бошам
زمانی در بر معدن همه دل همچو زر باشم
Манам пайдоу нопидо чу ҷону ишқ дар қолаб
منم پیدا و ناپیدا چو جان و عشق در قالب
Гуҳии андари миёни пинҳони гуҳии шуҳра камар бошам
گهی اندر میان پنهان گهی شهره کمر باشم
Дар он зулфин он ёрам чаҳ савдоҳо ки ман дорам
در آن زلفین آن یارم چه سوداها که من دارم
Гуҳӣ дар ҳалқа меоем гуҳии ҳалқа шимур бошам
گهی در حلقه می آیم گهی حلقه شمر باشم
Агар олам бақо ёбад ҳазорон қарн ва ман рафта
اگر عالم بقا یابد هزاران قرن و من رفته
Миёни ошиқон ҳар шаб смр бошам смр бошам
میان عاشقان هر شب سمر باشم سمر باشم
Марои маъшӯқи пинҳонӣ чу худ пинҳон ҳаме хоҳад
مرا معشوق پنهانی چو خود پنهان همیخواهد
Вагар неи рағми шаби кӯрони аён ҳамчун қамар бошам
وگر نی رغم شب کوران عیان همچون قمر باشم
Марои гардун ҳаме гуяд ки чун ма бар сарат дорам
مرا گردون همیگوید که چون مه بر سرت دارم
Бигуфтам нек мегӯйӣ бипурс аз ман агар бошам
بگفتم نیک می گویی بپرس از من اگر باشم
Агар соҳил шавад ҷинат дар ӯ моҳии нёромд
اگر ساحل شود جنت در او ماهی نیارامد
Ҳадиси шаҳд ӯ гӯям пас онгаҳ дар шукр бошам
حدیث شهد او گویم پس آنگه در شکر باشم
Ба рӯзи васл агар моро аз он дилдор бишносӣ
به روز وصل اگر ما را از آن دلدار بشناسی
Пас он дилбар дигар бошад ман бедил дигар бошам
پس آن دلبر دگر باشد من بیدل دگر باشم
Бсўзои ин танамгар ман з ҳар оташ барафрӯзам
بسوزا این تنم گر من ز هر آتش برافروزم
Мабодам об агар худ ман з ҳар сайлоб тар бошам
مبادم آب اگر خود من ز هر سیلاب تر باشم
Дар он маҳвӣ ки шамс аддӣн табризем полоид
در آن محوی که شمس الدین تبریزیم پالاید
Маликро бол май резади ман он ҷо чун башар бошам
ملک را بال می ریزد من آن جا چون بشر باشم