Надорад пои ишқ ӯ дил бедаст ва бе поем

ندارد پای عشق او دل بی‌دست و بی‌پایم

Ки рӯзу шаб чу маҷнӯнами сар занҷир ме хоем

که روز و شب چو مجنونم سر زنجیر می خایم

Миёни хӯнаму тарсам ки гар ояд хаёл ӯ

میان خونم و ترسم که گر آید خیال او

Ба хӯни дили хаёлашро з бе хешии бёлоим

به خون دل خیالش را ز بی‌خویشی بیالایم

Хаёлоти ҳамаи олам агар чаҳ ошно донад

خیالات همه عالم اگر چه آشنا داند

Ба хӯн ғарқа шавад валлоҳ агар ин роҳ бигушоем

به خون غرقه شود والله اگر این راه بگشایم

Манам афтода дар силӣ агар маҷнӯни он Лайлӣ

منم افتاده در سیلی اگر مجنون آن لیلی

зи мангар як нишон хоҳад нишоне ҳоаш бинмоем

ز من گر یک نشان خواهد نشانی‌هاش بنمایم

Ҳама гардад дили пораи ҳамаи шаби ҳамчуи астораҳ

همه گردد دل پاره همه شب همچو استاره

Шудаи хоби ман овораи зи саҳари ёри хўдроим

شده خواب من آواره ز سحر یار خودرایم

зи шабҳои ман гирён бипурс аз лашкари париён

ز شب‌های من گریان بپرس از لشکر پریان

Ки дар зулмати зи омдшди париро пой ме соем

که در ظلمت ز آمدشد پری را پای می سایم

Агар як дам биёсоем равон ман наёсоед

اگر یک دم بیاسایم روان من نیاساید

Ман он лаҳза биёсоем ки як лаҳза наёсоем

من آن لحظه بیاسایم که یک لحظه نیاسایم

Раҳо кун то чу хуршедии қабоеи пӯшам аз оташ

رها کن تا چو خورشیدی قبایی پوشم از آتش

Дар он оташ чу хуршедии ҷаҳониро бёроим

در آن آتش چو خورشیدی جهانی را بیارایم

Ки он хуршед бар гардуни зи ишқ ӯ ҳамеи сӯзад

که آن خورشید بر گردون ز عشق او همی‌سوزد

Ва ҳар дам шукр мегуяд ки сӯзишро ҳамеи шоим

و هر دم شکر می گوید که سوزش را همی‌شایم

Раҳо кун то ки чун моҳии гудозон ғамаш бошам

رها کن تا که چون ماهی گدازان غمش باشم

Ки то чун ма накоҳам ман чу ма зон пас ниФзоим

که تا چون مه نکاهم من چو مه زان پس نیفزایم