Дар сафоӣ бода бинмо соқиои ту ранги мо

در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما

Маҳвмон кун то раҳад ҳар ду ҷаҳон аз нанги мо

محومان کن تا رهد هر دو جهان از ننگ ما

Бод бода баргумор аз лутфи худ то брпрд

بادِ باده برگمار از لطف خود تا برپرد

Дар ҳавои моро ки то хуфт пазиради санги мо

در هوا ما را که تا خفّت پذیرد سنگ ما

Бар каммият май ту ҷонро кун савори роҳи ишқ

بر کمیت می تو جان را کن سوار ِراه عشق

То чу як гомӣ буд бар мо ду сад фарсанги мо

تا چو یک گامی بود بر ما دو صد فرسنگ ما

Вораҳон ин ҷони моро ту ба ратлӣ май аз онк

وارهان این جان ما را تو به رطلی می از آنک

Хӯн чакид аз бинӣу чашми дили оўнги мо

خون چکید از بینی و چشمِ دلِ آونگ ما

Соқиои ту тезтари рӯи ин наме бинӣ ки бас ?

ساقیا تو تیزتر رو این نمی‌بینی که بس ؟

Май дӯди андари ақаби андешаҳои ланги мо ?

می‌دود اندر عقبْ اندیشه‌های لنگِ ما ؟

Дар тараби андешаҳо харсанг бошад ҷони гудоз

در طرب اندیشه‌ها خرسنگ باشد جان‌گداز

Аз миён роҳ баргиред ин харсанги мо

از میانِ راه برگیرید این خرسنگِ ما

Дар навой ишқи шамси аддӣн табризӣ бизан

در نوای عشق شمس الدین تبریزی بزن

Мутриби табриз дар пардаи ушшоқии чанги мо

مطرب تبریز در پرده‌ عشاقی چنگ ما