Башикан қадаҳи бода ки имрӯз чунонем

بشکن قدح باده که امروز چنانیم

Каз тавба шикастани сари тавбаи шкноним

کز توبه شکستن سر توبه شکنانیم

Гар бодаи фанои гашти фанои бодаи мо бас

گر باده فنا گشت فنا باده ما بس

Мо нек бидонемгар ин ранг ндонем

ما نیک بدانیم گر این رنگ ندانیم

Бодаи з фано дорад он чиз ки дорад

باده ز فنا دارد آن چیز که دارد

Гар бода бимонем аз он чиз намонем

گر باده بمانیم از آن چیز نمانیم

Аз чизе худ бигузар эй чиз ба ночиз

از چیزی خود بگذر ای چیز به ناچیز

Кин чиз на пардаи сет на мо пардаи дроним

کاین چیز نه پرده‌ست نه ما پرده درانیم

Бо ғамзаи сармаст ту мейрем ва асирем

با غمزه سرمست تو میریم و اسیریم

Бо ишқи ҷавони бахт ту перем ва ҷавонем

با عشق جوان بخت تو پیریم و جوانیم

Гуфтӣ чаҳ диҳии панду зини панд чаҳ суд аст

گفتی چه دهی پند و زین پند چه سود است

Кони нақш ки наққош азал кард ҳамонем

کان نقش که نقاش ازل کرد همانیم

Ин панди ман аз нақши азали ҳеҷ ҷудо нест

این پند من از نقش ازل هیچ جدا نیست

Зин нақш бидон нақши азал фарқ ндонем

زین نقش بدان نقش ازل فرق ندانیم

Гуфтӣ ки ҷудои мондае аз бар маъшӯқ

گفتی که جدا مانده‌ای از بر معشوق

Мо дар бар маъшӯқ занда дар амонем

ما در بر معشوق ز انده در امانیم

Маъшӯқ дарахтӣаст ки мо аз бар ӯйем

معشوق درختی است که ما از بر اوییم

Аз мо бар ӯ давр шавад ҳеҷ намонем

از ما بر او دور شود هیچ نمانیم

Чун ҳеҷ намонем зи ғам ҳеҷ напечем

چون هیچ نمانیم ز غم هیچ نپیچیم

Чун ҳеҷ намонем ҳам инем ва ҳам онем

چون هیچ نمانیم هم اینیم و هم آنیم

Шодӣ шавад он ғам ки хӯремаш чу шукри хуш

شادی شود آن غم که خوریمش چو شکر خوش

эй ғам бар мо ой ки эксири ғмоним

ای غم بر ما آی که اکسیر غمانیم

Чун барг хӯрд пела шавад барги бришм

چون برگ خورد پیله شود برگ بریشم

Мо пела ишқем ки бебарг ҷаҳонем

ما پیله عشقیم که بی‌برگ جهانیم

Моием дар он вақт ки мо ҳеҷ намонем

ماییم در آن وقت که ما هیچ نمانیم

Он вақт ки по нест шавад пой давонем

آن وقت که پا نیست شود پای دوانیم

Бастем даҳони худу боқии ғазал ро

بستیم دهان خود و باقی غزل را

Он вақти бигӯем ки мо баста даҳонем

آن وقت بگوییم که ما بسته دهانیم