Дӯши он ҷонони мо афтону хезони як қабо

دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا

Маст омад бо яке ҷомии пар аз сарфи сафо

مست آمد با یکی جامی پر از صرف صفا

Ҷом май май рехти раҳи раҳ зонк масти маст буд

جام می می‌ریخت ره ره زانک مست مست بود

Хоки раҳ май гашти масту пеш ӯ май кӯфти по

خاک ره می‌گشت مست و پیش او می‌کوفت پا

Сад ҳазорон Юсуф аз ҳасанаш чу ман ҳайрон шуда

صد هزاران یوسف از حسنش چو من حیران شده

Нола мекарданд кӣ пайдои пинҳон то куҷо

ناله می‌کردند کی پیدای پنهان تا کجا

Ҷон ба пешаш дар суҷуд аз хоки раҳи бади бештар

جان به پیشش در سجود از خاک ره بد بیشتر

Ақли девона шудаи наъраи занон ки марҳабо

عقل دیوانه شده نعره زنان که مرحبا

Ҷайб ҳо бшикофта он хештани дорони зи ишқ

جیب‌ها بشکافته آن خویشتن داران ز عشق

Дили сабк монанди коҳ ва рӯйҳо чун каҳрабо

دل سبک مانند کاه و روی‌ها چون کهربا

Олимӣ карда хароба аз барои як кршм

عالمی کرده خرابه از برای یک کرشم

Вази хумори чашми наргиси олимии дигари ҳбо

وز خمار چشم نرگس عالمی دیگر هبا

Ҳӯшёрон сар фиканда ҷумлаи худ аз биму тарс

هوشیاران سر فکنده جمله خود از بیم و ترس

Пеш ӯ саф ҳо кашида бедуо ва бе сано

پیش او صف‌ها کشیده بی‌دعا و بی‌ثنا

Ва онки мисатони хумор ҷодӯӣ ӯйанд низ

و آنک مستان خمار جادوی اویند نیز

Чун сано гӯйанд каз ҳастӣ Фтодстнди ҷудо

چون ثنا گویند کز هستی فتادستند جدا

Ман ҷафогар бе вафои ҷустам ки ҳам ҷомам шавад

من جفاگر بی‌وفا جستم که هم جامم شود

Пеши ҷом ӯ бидидам масти афтодаи вафо

پیش جام او بدیدم مست افتاده وفا

Тарку ҳиндӯи масту бдмстӣ ҳаме карданд дӯш

ترک و هندو مست و بدمستی همی‌کردند دوش

Чун ду хасми хӯнии мулҳиди дили дӯзахи сазо

چون دو خصم خونی ملحد دل دوزخ سزا

Гуҳ ба пой ҳамдигар чун муҷримони мӯътариф

گه به پای همدگر چون مجرمان معترف

Май Фтодндӣ ба зорӣ ҷон сипору тани фидо

می‌فتادندی به زاری جان سپار و تن فدا

Бози даст ҳамдигар бигрифта он ҳиндӯу тарк

باز دست همدگر بگرفته آن هندو و ترک

Ҳар ду дар рӯ мефитоданд пеши он ма рӯй мо

هر دو در رو می‌فتادند پیش آن مه روی ما

Як қадаҳ пар кард шоҳ ва дод зоҳири он ба тарк

یک قدح پر کرد شاه و داد ظاهر آن به ترک

Вази ниҳон бо як қадаҳ мегуфт ҳиндӯро биё

وز نهان با یک قدح می‌گفت هندو را بیا

Таркро тоҷӣ ба сари к-эймон лақаб додам ту ро

ترک را تاجی به سر کایمان لقب دادم تو را

Бар рухи ҳиндӯи ниҳодаи доғ кин куфраст , ҳо

بر رخ هندو نهاده داغ کاین کفرست،ها

Он яке сӯфии муқӣми савмиъаи покӣ шуда

آن یکی صوفی مقیم صومعه پاکی شده

Венаи мқомр дар хроботии ниҳодаи рахт ҳо

وین مقامر در خراباتی نهاده رخت‌ها

Чун падед омад зи даври он фитнаи ҷонҳои ҳур

چون پدید آمد ز دور آن فتنه جان‌های حور

Ҷом дар кафи скр дар сар рӯй чун шамси алзҳӣ

جام در کف سکر در سر روی چون شمس الضحی

Тарси ҷон дар савмиъа афтод зон трсоснм

ترس جان در صومعه افتاد زان ترساصنم

Май кашу зуннори бастаи суфиёни порсо

می‌کش و زنار بسته صوفیان پارسا

Ваон муқӣмони хроботӣ аз он девона тар

وان مقیمان خراباتی از آن دیوانه تر

Май шикастанди хамҳо ва мефиканданд чангу но

می‌شکستند خم‌ها و می‌فکندند چنگ و نا

Шӯру шару нафъу зру хавфу амну ҷону тан

شور و شر و نفع و ضر و خوف و امن و جان و تن

Ҷумларо сайлоб барда мекашонад сӯии ло

جمله را سیلاب برده می‌کشاند سوی لا

Ним шаб чун субҳ шуд овоз доданд муаззинон

نیم شب چون صبح شد آواز دادند مؤذنان

Аиҳо алъшоқи қўмўоу астъдўои ллсло

ایها العشاق قوموا و استعدوا للصلا