Чу оби оҳистаи зер ки даройам

چو آب آهسته زیر که درآیم

Ба ногуҳи хирман ки дррбоим

به ناگه خرمن که درربایم

Чехияам аз новдони ман қатраи қатра

چکم از ناودان من قطره قطره

Чу тӯфони ман хароб сад сароем

چو طوفان من خراب صد سرایم

Саро чаҳ буд ? фалакро баршикофам

سرا چه‌بْوَد‌؟ فلک را برشکافم

з бе сабрии қиёматро нпоим

ز بی‌صبری قیامت را نپایم

Балоро ман алаф будам зи аввал

بلا را من علف بودم ز اول

Валек акнӯн балоҳоро балоем

ولیک اکنون بلاها را بلایم

зи ҳабс ҷо меабо дили раҳоӣ

ز حبس جا میابا دل رهایی

Агар ман воқифам ки ман куҷоем

اگر من واقفم که من کجایم

Сар нахлам ндонӣ каз чаҳ сӯй аст

سر نخلم ندانی کز چه سوی است

Дар ин об ар нигунат май намоям

در این آب ار نگونت می‌نمایم

На қлмошӣаст лекин монад он ро

نه قلماشی است لیکن ماند آن را

На ҳаҷв ӣ мекунам не май стоим

نه هجو‌ی می‌کنم نی می‌ستایم

Дам ишқасту ишқ аз лутфи пинҳон

دم عشق است و عشق از لطفْ پنهان

Вале ман аз ғализӣ ҳои ҳоем

ولی من از غلیظی‌ های هایم

Магӯ киро агар оради садое

مگو کُه را اگر آرد صدایی

Ки эй ки номадӣ , гуфтӣ ки оем

که‌ای کُه نامدی‌، گفتی که آیم

Ту ӯро гӯ ки бонг ки аз ӯ буд

تو او را گو که بانگِ کُه از او بود

Зиҳии гӯянда бе миннатҳоем

زهی گویندهٔ بی‌منتهایم