зи қанди ёр то шохии нхоим

ز قند یار تا شاخی نخایم

Намози шоми рӯза кӣ гушойам

نماز شام روزه کی گشایم

намедонам куҷо май раведи он қанд

نمی‌دانم کجا می روید آن قند

Каз ӯ хӯрдам намедонам куҷоем

کز او خوردم نمی‌دانم کجایم

Аҷоиби онки нақлаши ақли ман барад

عجایب آنک نُقلش عقل من برد

Чу ақл нест чунаш май стоим

چو عقلم نیست چونش می‌ستایم

Кӣ дорад рӯза ҳамчун рӯзаи ман

کی دارد روزه همچون روزهٔ من

Каз ӯ ҳар лаҳза идӣ ме рибоем

کز او هر لحظه عیدی می‌ربایم

зи субҳ рӯй ӯ дорам сабӯҳӣ

ز صبح روی او دارم صبوحی

Намози шомро ҳаргизи нпоим

نماز شام را هرگز نپایم

Чу гул дар боғи ҳасанаши хуши бихандам

چو گل در باغ حسنش خوش بخندم

Чу субҳ аз офтобаши хуши броим

چو صبح از آفتابش خوش برآیم

Забонам аз шароб ӯ шикастаи сет

زبانم از شراب او شکسته‌ست

зи дастонаши шикастаи даст ва поем

ز دستانش شکسته دست و پایم