Аз он бода надонам чун фаноем

از آن باده ندانم، چون فنایم

Аз он беҷо намедонам куҷоем

از آن بی‌جا نمی‌دانم کجایم

Замонии қаъри дарёии дроФтм

زمانی قعر دریایی درافتم

Дамии дигар чу хуршедии броим

دمی دیگر چو خورشیدی برآیم

Замонӣ аз ман обистани ҷаҳонӣ

زمانی از من آبستن جهانی

Замонӣ чун ҷаҳони халқии бзоим

زمانی چون جهان خلقی بزایم

Чу тӯтии ҷон шукр хоед ба ногуҳ

چو طوطیْ جانْ شِکر خاید به ناگه

Шавам сармасту тӯтиро бхоим

شوم سرمست و طوطی را بخایم

Ба ҷое дрнгнҷидм ба олам

به جایی درنگنجیدم به عالم

Биҷузи он ёр беҷоро нишоем

بجز آن یارِ بی‌جا را نشایم

Манам он ринди масти сахти шайдо

منم آن رندِ مستِ سخت شیدا

Миёни ҷумлаи риндон ҳои ҳоем

میانِ جمله رندان‌ْ هایْ هایم

Марои гӯйӣ чаро бо худ ниёе ?

مرا گویی: «چرا با خود نیایی؟!»

Ту бинмо худ ки то бо худ биёям

تو بنما خود که تا با خود بیایم

Марои сояи ҳумои чандон навозад

مرا سایه‌یْ هُما چندان نوازد

Ки гӯйии соя ӯ шуд ман ҳамем

که گویی سایه او شد من هُمایم

Бидидам ҳасанро сармаст ме гуфт

بدیدم حُسن را سرمست می‌گفت:

Балоем ман балоем ман балоем

«بلایم من، بلایم من، بلایم»

Ҷавобаш омад аз ҳар сӯи зи сад ҷон

جوابش آمد از هر سو ز صد جان

Туроем ман туроем ман туроем

تُرایم من، تُرایم من، تُرایم

Ту он нурӣ ки бо Мӯсо ҳаме гуфт

تو آن نوری که با موسی همی‌گفت

Худоем ман худоем ман худоем

«خدایم من، خدایم من، خدایم»

Бигуфтам шамси табризии ке ? гуфт

بگفتم: «شمس تبریزی! کِیی؟» گفت:

Шумоем ман шумоем ман шумоем

«شمایم من، شمایم من، شمایم»