Мо офат ҷон ошиқонем

ما آفت جان عاشقانیم

Не хона нишину хонаи боним

نی خانه نشین و خانه بانیم

Андари дили ту агар хаёл аст

اندر دل تو اگر خیال است

Май пиндорӣ ки мо ндонем

می پنداری که ما ندانیم

Асрори хаёлҳо на моием

اسرار خیال‌ها نه ماییم

Ҳар савдоро на мо пзоним

هر سودا را نه ما پزانیم

Дилҳо бар мо кбўтроннд

دل‌ها بر ما کبوترانند

Ҳар лаҳза ба ҷонибии проним

هر لحظه به جانبی پرانیم

Тан гуфт ба ҷон аз ин нишони кӯ

تن گفت به جان از این نشان کو

Ҷон гуфт ки сар ба сар нишонем

جان گفت که سر به سر نشانیم

Охири ту ба гуфт хеш бингар

آخر تو به گفت خویش بنگر

Кандар даҳан ту ме нишонем

کاندر دهن تو می نشانیم

Ҳар дами бағали туро гирифта

هر دم بغل تو را گرفته

Дар роҳату ранҷ май кшоним

در راحت و رنج می کشانیم

То оташу обу бодтбъӣ

تا آتش و آب و بادطبعی

Мо бода хокят чашонем

ما باده خاکیت چشانیم

Ваон гоҳи даҳон ту бишӯйем

وان گاه دهان تو بشوییم

Он ҷо барисӣ ки мо ниҳонем

آن جا برسی که ما نهانیم

Чун рахти ту дар ниҳон кашидем

چون رخت تو در نهان کشیدیم

Онгаҳ бинӣ ки мо чаҳ сонем

آنگه بینی که ما چه سانیم

Чун нақши ту аз замини ббрдим

چون نقش تو از زمین ببردیم

Доне ки аҷоиб замонем

دانی که عجایب زمانیم

Ҳар сӯнигарӣ замон набинӣ

هر سو نگری زمان نبینی

Пас лофи занӣ ки ломаконем

پس لاف زنی که لامکانیم

Ҳамранг дилат шавад тани ту

همرنگ دلت شود تن تو

Дар рақси ое ки ҷумла ҷонем

در رقص آیی که جمله جانیم

Лаб бар лаб мо наҳй ту бе лаб

لب بر لب ما نهی تو بی‌لب

Иқрор кунӣ ки ҳамзабонем

اقرار کنی که همزبانیم

эй шамси аддӣну шоҳи табриз

ای شمس الدین و شاه تبریز

Аз бандагӣати шҳншҳоним

از بندگیت شهنشهانیم