Мо зинда ба нури кбрёиим

ما زنده به نور کبریاییم

Бегонау сахти ошноӣам

بیگانه و سخت آشناییم

Нафасаст чу гург лек дар сар

نفس است چو گرگ لیک در سر

Бар Юсуфи Мисри брФзоиим

بر یوسف مصر برفزاییم

Ма тавба кунад зи хеши бинӣ

مه توبه کند ز خویش بینی

Гар мо рухи худ ба ма намоем

گر ما رخ خود به مه نماییم

Дрсўзди пару боли хуршед

درسوزد پر و بال خورشید

Чун мо пару боли бргшоиим

چون ما پر و بال برگشاییم

Ин ҳайкал одамаст рӯпӯш

این هیکل آدم است روپوش

Мо қиблаи ҷумла саҷда ҳоием

ما قبله جمله سجده‌هاییم

Он дам бингар мубини ту одам

آن دم بنگر مبین تو آدم

То ҷонат ба лутфи дррбоиим

تا جانت به لطف دررباییم

Иблиси назари ҷудо ҷудо дошт

ابلیس نظر جدا جدا داشت

Пиндошт ки мо зи ҳақи ҷудоӣам

پنداشت که ما ز حق جداییم

Шамси табризи худ баҳонаи сет

شمس تبریز خود بهانه‌ست

Моием ба ҳасан лутф моием

ماییم به حسن لطف ماییم

Бо халқ бигӯ барои рӯпӯш

با خلق بگو برای روپوش

Кӯи шоҳи Карим ва мо гадоӣам

کو شاه کریم و ما گداییم

Моро чаҳ зи шоҳӣу гадоӣ

ما را چه ز شاهی و گدایی

Шодем ки шоҳро сзоиим

شادیم که شاه را سزاییم

Маҳвем ба ҳасани шамси табриз

محویم به حسن شمس تبریز

Дар маҳв на ӯ буд на моием

در محو نه او بود نه ماییم